Uzasadnienie
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z 5 kwietnia 2019 r. skarżący K. J. wniósł do Komendanta Powiatowego Policji wniosek o wydanie zaświadczenia o następującej treści: "zaświadcza się, iż sierż. Szt. w stanie spoczynku K. J., zwolniony ze służby czynnej w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 roku, który nabył praw z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym f-szy Policji od dnia 1 maja 2005 roku, w obowiązujący w dacie zwolnienia stanie prawnym, nabył prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 maja 2005 roku, wprost z mocy przepisów prawa w datach tych obowiązujących, do czasu zaspokojenia mu potrzeb mieszkaniowych, jak dla f-szy służby czynnej, przydziałem lokalu mieszkalnego decyzją administracyjną Komendanta Powiatowego Policji, względnie skorzystaniem Z pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, z uwzględnieniem członków rodziny określonych w art. 89 ustawy o Policji i gwarancji norm zaludnienia z art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalny m funkcjonariuszy Policji".
Postanowieniem nr [...] z 16 kwietnia 2019 r. Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania zaświadczenia z wniosku skarżącego z 5 kwietnia 2019 r.
Na skutek rozpoznania zażalenia skarżącego postanowieniem nr [...] z dnia 16 maja 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy ww. postanowienie Komendanta Powiatowego Policji.
Pismem z dnia 24 maja 2019 r. skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia jego wniosku z 5 kwietnia 2019 r. o wydanie zaświadczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
W dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów wydał uchwałę II OPS 5/19, zgodnie z którą wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z treścią art. 269 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio.
Orzekający w niniejszej sprawie Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w ww. uchwale. Zgodnie z tezą zawartą w wyroku NSA z 6 listopada 2010 r. uchwały abstrakcyjne podejmowane są w celu wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ich przedmiotem są więc wątpliwości prawne, które nie mają bezpośredniego związku z postępowaniem toczącym się w indywidualnej sprawie sądowoadministracyjnej. Z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika jednak, że również w indywidualnych sprawach uchwały abstrakcyjne posiadają tzw. ogólną moc wiążącą.
Zacytowana wyżej uchwała znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Skarżący domaga się bowiem stwierdzenia bezczynności organu w rozpatrzeniu jego wniosku o wydanie zaświadczeń w momencie gdy jego wniosek jest już negatywnie rozstrzygnięty przez organy obu instancji. Skarga na bezczynność została bowiem wniesiona do Sądu 24 maja 2019 r., a postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z 16 kwietnia 2019 r., zostało wydane 16 maja 2019 r.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuci skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie cyt. wyż przepisu.