Uzasadnienie
K. J. (dalej: "skarżący") wniósł za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie skargę w przedmiocie niezałatwienia wniosku skarżącego o wydanie zaświadczeń żądanej treści potwierdzających pełnienie przez skarżącego czynnej służby Policji w szczególnych właściwościach, gdzie służbę pełnił w ogniwach patrolowo-interwencyjnych oraz o pełnieniu czynnej służby w szczególnych warunkach służby patrolowo-interwencyjnej. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu, przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego. Pismem z dnia 10 listopada 2024 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie.
Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z 1 lipca 2015 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczeń o pełnieniu przez skarżącego służby czynnej w Policji w szczególnych warunkach oraz szczególnych właściwościach. Pismem z dnia 13 lipca 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie przekazał wnioski skarżącego organowi właściwemu – Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie.
Postanowieniem z dnia 23 lipca 2015 r. nr 6/2015/ZKS Komendant Powiatowy Policji w Krakowie odmówił wydania postanowienia żądanej treści.
Postanowieniem z dnia 23 lipca 2015 r. nr 7/2015/ZKS Komendant Powiatowy Policji w Krakowie odmówił wydania postanowienia żądanej treści.
Postanowieniem z 16 września 2015 r. nr 13/2015 Małopolski Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie.
Postanowieniem z 16 września 2015 r. nr 15/2015 Małopolski Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługiwała na odrzucenie.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19, CBOSA) orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "p.p.s.a.").
Sąd aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w uchwale i uznaje go za własny. Wskazać bowiem należy, że przed złożeniem skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, organ rozpoznał wniosek skarżącego przekazał bowiem sprawę organowi właściwemu, czyli Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie, który wydał przewidziane prawem postanowienie.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.