Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 grudnia 2017 r. K. J. (zwany dalej skarżącym), wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z podaniem o wydanie zaświadczenia w przedmiocie pełnienia służby w szczególnych warunkach lub właściwościach (k. 12 akt administracyjnych).
Komendant Powiatowy Policji w Krakowie w dniu 14 grudnia 2017 r. wydał na wniosek skarżącego z 10 grudnia 2017 r. zaświadczenie nr 25/2017/ZKS, w którym wskazano, że Komendant Powiatowy Policji w związku ze złożonymi wnioskami skarżącego z dnia 16 i 30 lipca 2015 r. o wydanie zaświadczeń, za pośrednictwem podległych jemu służb, przeprowadził postępowania w celu zbadania, czy skarżący pełnił służbę odpowiednio w jej szczególnych właściwościach oraz w szczególnych warunkach; ustalono, że brak jest danych potwierdzających pełnienie służby w szczególnych warunkach i właściwościach, z tej przyczyny wydano postanowienia z 23 lipca 2015 r. oraz 4 sierpnia 2015 r; do dnia wydania zaświadczenia nie ujawniono nowych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w jej szczególnych właściwościach lub warunkach.
Pismem z dnia 10 października 2024 r., złożonym drogą elektroniczną, skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku z dnia 10 grudnia 2017 r. Skarżący wniósł także na podstawie art. 149 § 2 kpa o przyznanie od skarżonego organu sumy pieniężnej.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie, bądź oddalenie skargi.
W piśmie z dnia 21 listopada 2024 r. organ dokonał uzupełnienia odpowiedzi na skargę.
Skarżący argumentację zawartą w skardze powtórzył w piśmie procesowym z dnia 1 stycznia 2025 r., a także wniósł o wymierzenie organowi na zasadzie art. 55 par. 1 k.p.a. (powinno być p.p.s.a.) "grzywny za niedopełnienie ustawowego obowiązku czynności materialno technicznej udzielenia odpowiedzi na skargę i podniesione w niej zarzuty i okoliczności prawne i faktyczne" (...).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Z akt sprawy wynika, że zaświadczenie zostało wydane w dniu 14 grudnia 2017 r. o nr 25/2017/ZKS. Nadto tut. Sąd, wyrokiem z 10 grudnia 2017 r. sygn. III SAB/Kr 90/20, oddalił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia.
Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność po wydaniu zaświadczenia, a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, a nawet sądowego, to, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19) wyjaśnił, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Sąd aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w uchwale i uznaje go za własny. Podkreślenia wymaga, że przed złożeniem skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie, organ rozpoznał wniosek skarżącego i wydał przewidziane prawem zaświadczenie, a zatem skarga zasługiwała na odrzucenie.
Z tego też względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.