Uzasadnienie
Postanowieniem z 8 maja 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił uzupełnienia, sprostowania i wykładni wyroku z 28 lutego 2017 r. w sprawie III SAB/Kr 83/16. Postanowieniem z 12 października 2017 r., I OZ 1351/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie.
Pismem z 21 maja 2018 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego orzeczeniem sądowym do sygnatury akt III SAB/Kr 83/16 z 8 maja 2017 r. Jako podstawę wznowienia – skarżący wskazał na art. 273 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302).
Następnie skarżący powołał się na ustaloną 19 maja 2018 r. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w 27 lutego 2018 r., I OSK 1841/17 wykładnię art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem skarżącego, powyższe okoliczności prawne i faktyczne nie były mu znane, dlatego nie mógł z nich skorzystać w pierwotnym postępowaniu sądowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Skargę należało odrzucić, ponieważ nie zostały powołane w niej w ogóle przesłanki wznowienia postępowania sądowego, a skarga nie dotyczyła orzeczenia kończącego sprawę.
Zgodnie ze wskazanym przez skarżącego art. 273 §2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Skarżący powołał się na wykładnię art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie była to więc ani "okoliczność faktyczna", ani "środek dowodowy" w rozumieniu ww. art. 273§2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykładnia tj. interpretacja przepisu nie może być utożsamiana z opisem stanu faktycznego czy też dowodami w sprawie.
Zgodnie z art. 280 §1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w postanowieniu z 15 stycznia 2013 r., I FSK 1473/12, że nie jest wystarczające samo wskazanie przepisu, aby można było mówić o powołaniu przesłanki wznowienia postępowania. Sąd zestawił więc twierdzenia skarżącego (o nowej "wykładni") z treścią powołanego przez niego przepisu – i uznał, że nie jest to przesłanka wznowienia.
Ponadto Sąd wziął również pod uwagę, wyrażony w ww. postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, pogląd, że: "W sytuacji jednak gdy brak jest powołania się na konkretny przepis lub gdy błędnie go przywołano, konieczna jest ocena, czy mimo to z samej treści skargi o wznowienie postępowania sądowego można odczytać, że strona oparła tę skargę na którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia".
Dodatkowo Sąd zauważa, że w istocie skarżący wniósł o wznowienie orzeczenia incydentalnego, które na dodatek nie było ostatnim w sprawie, ponieważ na skutek wniesionego zażalenia – orzekał Naczelny Sąd Administracyjny (ww. postanowienie z 12 października 2017 r., I OZ 1351/17)
W ocenie Sądu skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na żadnej z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania - należało ją więc odrzucić na podstawie ww. art. 280§1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.