Uzasadnienie
K. J. (dalej: skarżący), pismem z dnia 20 października 2024 r., wniesionym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia.
W odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że skarżący zwrócił się w dniu 10 grudnia 2017 r. za pośrednictwem platformy e-puap do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z wnioskiem o wydanie zaświadczenia dotyczącego rozkazu personalnego nr 313/2003 z dnia 23 grudnia 2003 r. Zaświadczenie zostało wydane w dniu 14 grudnia 2017 r. o nr 24/2017/ZKS, a w dniu 15 grudnia zaświadczenie zostało przesłane do skarżącego za pośrednictwem Poczty Polskiej oraz w postaci pliku pdf za pośrednictwem poczty elektronicznej. Następnie na skutek skargi, Sąd ten prawomocnym wyrokiem z 18 sierpnia 2020 r., sygn. III SAB/Kr 90/20, oddalił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 10 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpoznawanej sprawie pismem z 20 października 2024 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w sprawie rozpoznania jego wniosku z 10 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia, dotyczącego rozkazu personalnego nr (...) z dnia 23 grudnia 2003 r.
Z akt sprawy wynika, że zaświadczenie zostało wydane w dniu 14 grudnia 2017 r. o nr 24/2017/ZKS, a w dniu 15 grudnia zaświadczenie zostało przesłane do skarżącego za pośrednictwem Poczty Polskiej oraz w postaci pliku pdf za pośrednictwem poczty elektronicznej. Nadto tut. Sąd, wyrokiem z 10 grudnia 2017 r. sygn. III SAB/Kr 90/20, oddalił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia.
Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność po wydaniu zaświadczenia, a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, a nawet sądowego, to, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi.
Art. 53 § 2b p.p.s.a., co do zasady dopuszcza wniesienie skargi na bezczynność "w każdym czasie". W ocenie jednak Sądu przepis ten należy odnosić do "czasu" niezakończonego postępowania administracyjnego. Skoro więc organ rozstrzygnął postępowanie w przedmiocie wniosku o wydanie zaświadczenia (tu: wydał zaświadczenie Nr 24/2017/ZKS z dnia 14 grudnia 2017 r.) i doręczył go skarżącemu przed wniesieniem skargi, to sąd administracyjny nie może merytorycznie orzekać w przedmiocie skargi na bezczynność.
Analogiczny pogląd wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, zgodnie z którą, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia