Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 stycznia 2011r. W. F. wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca podniosła, iż Kolegium nie rozpatrzyło jej skargi z dnia 14 października 2010r. będącej odwołaniem od decyzji Starosty z dnia [...] 2010r. Nr [...], w której odmówiono jej przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B. W dniu 17 stycznia 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania W. F., wydało decyzję Nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2010r. Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) sprawy w formie: 1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a);
2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a), czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a art. 3 § 2 p.p.s.a.).
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana.
Jeżeli w toku postępowania sądowoadmnistracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność zostanie stwierdzony fakt wydania przez organ administracji publicznej decyzji lub innego aktu – choćby z przekroczeniem terminów ustawowych – oznacza to, że organ nie pozostaje w bezczynności. W sytuacji wydania decyzji nie istnieje zatem przedmiot postępowania administracyjnego wywołanego wniesieniem skargi, którym jest bezczynność organu, a merytoryczne orzekanie w tym przypadku jest bezprzedmiotowe, zaś postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że merytoryczne rozpoznanie skargi jest bezprzedmiotowe z uwagi na wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia 17 stycznia 2011r., Nr [...], którą po rozpoznaniu odwołania W. F. na decyzję Starosty z dnia [...] 2010r. Nr [...], utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, a w związku z tym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji.