Uzasadnienie
W dniu 5 stycznia 2022 r. K. J. (dalej: "skarżący") wniósł za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji skargę w przedmiocie niedopełnienia przez Komendanta Powiatowego Policji obowiązku, o którym mowa w art. 114 ustawy o Policji w zakresie należności ekwiwalentu za niewykorzystany czas wolny od służy udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji w wysokości 96 godzin. Skarżący podniósł, że do dnia wystąpienia ze skargą organ nie wydał w tym zakresie czynności materialno-technicznej, nie dopełnił obowiązku wypłaty ekwiwalentu, jak również w tym zakresie nie odmówił wypłaty tych należności. Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji do niezwłocznego wykonania czynności materialnotechnicznej wypłaty ekwiwalentu za 96 godzin czasu wolnego od zajęć służbowych. Skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie brak jest wymogu wniesienia ponaglenia.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługiwała na odrzucenie.
Decyzją z dnia 27 października 2011 r., nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił skarżącemu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w ilości 96 godzin w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby z dniem 30 kwietnia 2005 r. Decyzją nr [...] z dnia 20 lutego 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w części dotyczącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i uzupełnił ją o art. 33 oraz art. 108 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r., III SA/Kr 372/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 20 lutego 2012 r. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie (sygn. akt I OSK 708/13).
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19, CBOSA) orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."). Sąd aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w uchwale i uznaje go za własny. W rezultacie, skoro sprawa ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany przez skarżącego czas wolny od służby została już rozstrzygnięta ostateczną i prawomocną decyzją, niedopuszczalne jest orzekanie w sprawie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji.
Co więcej, z oświadczenia skarżącego zawartego w skardze wynika, że nie poprzedził on skargi złożeniem ponaglenia zgodnie z art. 52 § 1 oraz 2 p.p.s.a. W rezultacie, również z tej przyczyny skarga w niniejszej sprawie zasługiwała na odrzucenie.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.