Uzasadnienie
Skarżący złożył 19 kwietnia 2020 r. skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...]. Bezczynność miała dotyczyć wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich w dziedzinie Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] nr [...] z dnia 28 stycznia 2019 r. Postanowienie w stwierdzające niewłaściwość Rektora, jak zaznaczył skarżący, zostało wydane 30 lipca 2019 r.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu pełnomocnik organu podkreślił, że rozstrzygnięcie Rektora nie miało charakteru stwierdzenia swej niewłaściwości i dlatego brak było przesłanek przekazania sprawy organowi właściwemu. Ponadto wydane w sprawie postanowienie z 30 lipca 2019 r. mogło zostać zaskarżone, zgodnie z zawartym w nim pouczeniem.
W replice, skarżący podkreślał, że: "Organy niewłaściwe nie są uprawnione do oceny, czy wnoszący wniosek posiada interes prawny do prowadzenia postępowania lub nie. Wyłącznie organ właściwy może dokonać takiej oceny". Dalej skarżący podkreślał, że tylko organy właściwe w sprawie są uprawnione do badania jego "interesu prawnego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Skargę należało odrzucić ponieważ postępowanie przed organem (Rektorem) zostało zakończone 30 lipca 2019 r., a więc przed wniesieniem skargi. Ponadto wydane w sprawie postanowienie Rektora z 30 lipca 2029 r. (doręczone przez e-puap w tej samej dacie) mogło zostać poddane kontroli w zwykłym trybie zaskarżenia – zgodnie z pouczeniem.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Niemniej jednak Sąd zwraca uwagę, że "bezczynność" została zdefiniowana w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) dalej "k.p.a.". Powołany przepis wskazuje, że bezczynnością jest niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1.
Zasadniczo, art. 53 § 2b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza wniesienie skargi na bezczynność "w każdym czasie". W ocenie Sądu przepis ten należy jednak odnosić do "czasu" niezakończonego postępowania administracyjnego. Skoro więc organ rozstrzygnął postępowanie w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich i doręczył to postanowienie przed wniesieniem skargi, to sąd administracyjny nie może merytorycznie orzekać w przedmiocie skargi na bezczynność.
Analogiczny pogląd wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 (dostępna na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla postępowań kończących się postanowieniami. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności".
Z tych to powodów Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nie może zostać wniesiona po zakończeniu postępowania przez ten organ.
Mając powyższe na uwadze Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.