Uzasadnienie
Skarżący K. J. pismem z 17 listopada 2024 r. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z 18 stycznia 2009 r. o wydanie zaświadczenia żądnej treści.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o nieuwzględnienie skargi.
Z akt sprawy wynika, że podaniem z 18 stycznia 2009 r. skarżący wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia żądanej treści.
W odpowiedzi na wniosek, Komendant Powiatowy Policji w Krakowie wydał 10 lipca 2009 r. postanowienie nr 1/09 o odmowie wydania zaświadczenia. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 14 września 2009 r., znak sprawy: Ah-1290/3/2009.
Sądowi z urzędu wiadomym jest, że na skutek skargi od ww. postanowienia, wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, prawomocnym wyrokiem z 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 1043/09 oddalono skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W okolicznościach niniejszej sprawy Małopolski Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie postanowieniem z 14 września 2009 r. znak sprawy: Ah-1290/3/2009 utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wydania zaświadczenia. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę wniesioną na ww. postanowienie prawomocnym wyrokiem z 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 1043/09.
Opisany stan faktyczny wskazuje zatem, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet sądowoadministracyjnego.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19 (opubl. w CBOSA), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
Jakkolwiek powyższa uchwała traktuje bezpośrednio o zakończeniu postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji ostatecznej, przyjąć należy, że sformułowana w niej zasada dotyczy także zakończenia czynności przez organ administracji publicznej w inny przewidziany prawem sposób – a takim sposobem jest w szczególności wydanie postanowienia.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.