Uzasadnienie
Skarżący K. J. pismem z dnia 14 listopada 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop.
Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że wnioskiem z dnia 13 listopada 2018 r. skarżący wystąpił o ponowne ustalenie wysokości należnego mu ekwiwalentu pieniężnego. Decyzją nr [...] z dnia 11 stycznia 2019 r. odmówiono skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe. W wyniku rozpoznania odwołania Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 5 kwietnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia 11 stycznia 2019 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, który to wyrokiem z dnia 23 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 447/19 uchylił decyzję z dnia 5 kwietnia 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt III OSK 2203/21 oddalił skargę kasacyjną organu. W dniu 7 października 2021 r. do Komendy Powiatowej Policji wpłynęły akta postępowania. W efekcie ponownego rozpatrzenia sprawy, Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia 19 października 2021 r. nr [...] odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe. Odwołanie skarżącego od powyższej decyzji w dniu 10 listopada 2021 r. zostało przesłane do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Aktualnie przedmiotowa sprawa procedowana jest przez organ Il instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 14 listopada 2021 r. K. J. złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Z akt sprawy wynika jednak, że Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia 11 stycznia 2019 r. nr [...], oraz decyzją z dnia 19 października 2021 r. nr [...] wydaną w efekcie ponownego rozpatrzenia sprawy po prawomocnym wyroku tut. Sądu, odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe.
Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona niewątpliwie po zakończeniu postępowania przed organem Policji, któremu skarżący zarzucał bezczynność. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.