Uzasadnienie
Skarżący pismem z dnia 13 listopada 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania zażalenia.
Pismami z dnia 16 stycznia 2025 r. skarżący oraz pełnomocnik organu zostali wezwani o wyjaśnienie, czy przed wniesieniem skargi zostało złożone ponaglenie – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie skarżącego dodatkowo obarczone było rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu dnia 31 grudnia 2024 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Pomimo upływu zakreślanego terminu, skarżący nie wykonał wezwania Sądu.
Z kolei pełnomocnik organu w piśmie z dnia 27 stycznia 2025 r. wyjaśnił, że przed wniesieniem skargi skarżący nie składał ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 poz. 935) - dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).
Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W świetle powyższego uprzednie wniesienie ponaglenia jest przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Z akt sprawy nie wynika, aby skarga na bezczynność została poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że wniesienie skargi było niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu.