Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 marca 2014 r. E. L. (dalej: skarżąca) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą na bezczynność Burmistrza Miasta L, polegającą na "braku reakcji i chociażby pisemnej odpowiedzi" ma jej "interwencyjne pisma".
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta L podniósł, że postępowanie administracyjne w sprawie szkód na działce nr [...] obr. [...] zostało zawieszone ostatecznym postanowieniem z dnia 18 grudnia 2012 r. Organ na zasadzie art. 100 § 1 k.p.a. wezwał skarżącą do podjęcia działań mających na celu ustalenie granicy pomiędzy działkami nr ew. [...] obr. [...] i nr [...] obr. [...] w terminie miesiąca od dnia doręczenia zawiadomienia. Skarżąca nie wykonała powyższego wezwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy natomiast rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego, w świetle art. 52 § 1 p.p.s.a., przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu stanowi złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 7 maja 2014 r, sygn. akt II OSK 1083/14; LEX nr 1467706).
Z akt postępowania administracyjnego nie wynika, by skarżąca złożyła zażalenie na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżąca nie wykazała powyższej okoliczności także na wezwanie Sądu. Należy zatem uznać, że skarżąca nie wniosła zażalenia na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skoro zaś skarżąca zaniechała tego obowiązku, jej skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowiono jak w punkcie pierwszym sentencji. W punkcie drugim sentencji, stosownie do art. 250 p.p.s.a., Sąd orzekł o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi ustanowionego dla skarżącej w ramach prawa pomocy. Kwotę wynagrodzenia Sąd ustalił w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 461).