Uzasadnienie
Ustanowiony dla skarżącego mocą postanowienia referendarskiego z dnia 27 lutego 2009 r. adwokat (k.
54) wyznaczony przez Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w osobie mecenasa T. F., któremu skarżący udzielił pełnomocnictwa wraz z przedłożeniem do akt pisma datowanego na dzień 20 maja 2009 r. w którym był zwarł swą opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej podając, że nie zostały one uiszczone w całości ani żadnej części.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zacząć należy od tego, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 r. w przypadku gdy pomoc prawna udzielona przez pełnomocnika ustanowionego w ramach przyznanego prawa pomocy polega na sporządzeniu dla strony opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej powinien on wykazać, że opinia ta została sporządzona i przekazana stronie. Sąd ustalając czy pomoc prawna w tej formie została rzeczywiście udzielona stronie może jednak poprzestać na oświadczeniu pełnomocnika (sygn. OZ 720/04 ONSAiWSA 05/5/93). Mając to na uwadze należy stwierdzić, że jeśli w okolicznościach rozstrzyganego przypadku adwokat przedłożył do akt pismo zawierające jego opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej a w rozdzielniku tego pisma znajduje się uwidocznienie, że pismo to otrzymał skarżący i gdy równocześnie z akt sprawy nie wynika aby strona kwestionowała fakt udzielenia jej pomocy prawnej w tej formie, to zachodzą warunki do tego by przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie.
Z kolei zwrócenia uwagi wymaga, że stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku należy uznać, że zostało ono złożone przez adwokata. W sporządzonym piśmie adwokat pośród formułowanego przez się wniosku wskazał bowiem, iż wnosi o "przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, (...) podając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w żadnej części". Mimo pewnych zastrzeżeń gdy chodzi precyzję formułowania takiego oświadczenia przez adwokata zachodzą jednak warunki aby przyznać adwokatowi wynagrodzenie gdyż wyjaśnienie tej treści można poczytywać za oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części.
W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje opłata w wysokości 120 zł stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b. powołanego rozporządzenia. Kwota ta odpowiada bowiem 50% należnej stawki za czynności adwokackie przed sądami administracyjnymi określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c powołanego rozp. Min. Spr. z dnia 28 września 2002 r. Zarazem brak było wystarczających podstaw do tego aby przyznać adwokatowi podwyższone wynagrodzenie (§2 ust. 1 rozp). Nie uzasadniał tego charakter sprawy, obszerność jej akt, ani zakres samej opinii. Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega natomiast powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.