Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy, K. J. w dniu 23 kwietnia 2019 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem o "udostępnienie po sporządzeniu kopii cyfrowych i ich uwierzytelnieniu, akt postępowania wyjaśniającego, gdzie jako poświadczono - Komendant Powiatowy Policji przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające wydając postanowienie nr [...] (...)."
Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia 9 maja 2019 r. nr [...] odmówił skarżącemu udostępnienia żądanych materiałów.
W wyniku zażalenia wniesionego przez K. J., Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia 27 maja 2019 r. nr [...] uchylił własne postanowienie nr [...] - w całości. Jednocześnie w związku z uchyleniem ww. postanowienia organ ponownie rozpatrzył wniosek skarżącego z dnia 23 kwietnia 2019 r., przesyłając skarżącemu za pismem z dnia 27 maja 2019 r. żądane dokumenty wraz ze stosownym wyjaśnieniem.
W dniu 28 maja 2019 r. K. J. zaskarżył w całości postanowienie Komendanta Powiatowego Policji nr [...].
Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 5 lipca 2019 r. nr [...] utrzymał ww. rozstrzygnięcie Komendanta Powiatowego Policji w mocy. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu 10 lipca 2019 r.
W dniu 31 lipca 2019 r. K. J. wniósł ponaglenie na nierozpatrzenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji jego zażalenia z dnia 28 maja 2019 r.
W dniu 1 sierpnia 2019 r. K. J. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 28 maja 2019 r., wniósł o:
" - stwierdzenie stanu bezczynności skarżonego organu administracji, albowiem wbrew prawnemu obowiązkowi skarżony organ z uchybieniem terminu instrukcyjnego w administracji z art. 35 kpa, oraz nie podjęciem działań w razie przekroczenia terminu, do dnia dzisiejszego nie rozpatrzył wniesionego zażalenia konstytutywnym aktem organu administracji II instancji, co uzasadnia zarzut bezczynności skarżonego organu, a w razie podjęcia czynności rozpatrzenia zażalenia po wniesieniu skargi sądowo administracyjnej, jej rozpatrzenie w przedmiocie nieuzasadnionej przewlekłości i niezasadnej zawisłości sprawy zażalenia przed skarżonym organem administracji
- - zobowiązanie skarżonego organu do niezwłocznego rozpatrzenia zażalenia strony na akt organu administracji pierwszej instancji, aktem organu II instancji, zgodnie i zgodnym z wymaganiami konstytutywnymi w tym zakresie, określonymi ustawą kodeks postępowania administracyjnego
- - zastosowanie w sprawie wystąpienia sadowego, opartego na przepisie z art. 155 ppsa".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).
Zgodnie z treścią art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszania prawa (art. 149a § 1a p.p.s.a.).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności, jak i takiej, gdy czynności zostały wprawdzie podjęte, ale organ nie zakończył ich stosownym aktem. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności.
W tym zakresie zwrócić należy uwagę, że sąd administracyjny oceniając, czy w sprawie zachodzi bezczynność, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania orzeczenia. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza bowiem możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy akt ten (czynność) podjęty został z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. np. wyrok NSA z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt l SAB 201/99, LEX nr 54517).
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie była bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia K. J. z dnia 28 maja 2019 r.
Istota sporu sprawdza się zatem do oceny, czy skarżony organ pozostawał w bezczynności wobec wniesionego przez skarżącego ww. zażalenia, czy też nie. Zdaniem skarżącego bowiem organ nie rozpatrzył jego zażalenia. Z kolei w ocenie organu nie pozostawał on w bezczynności w przedmiotowej sprawie.
Ze stanowiskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji należy się zgodzić.
Jak wynika z akt sprawy, zażaleniem z dnia 28 maja 2019 r. skarżący zaskarżył postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 27 maja 2019 r. nr [...] uchylające postanowienie tego organu z dnia 9 maja 2019 r. nr [...] odmawiające K. J. udostępnienia żądanych materiałów. Komendant Wojewódzki Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia, postanowieniem z dnia 5 lipca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 27 maja 2019 r. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu 10 lipca 2019 r.
Tym samym skoro organ rozpatrzył zażalenie skarżącego z 28 maja 2019 r., wydając postanowienie w dnia 5 lipca 2019 r., to nie można było zatem skutecznie postawić mu zarzutu bezczynności w rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
Końcowo wskazać należy, że Sąd orzekł w nin. sprawie na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.