Uzasadnienie
Z. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu bezczynność w postępowaniu administracyjnym prowadzonym pod znakiem: [...]. Skarżący domagał się "zobowiązania organu I instancji do wydania decyzji administracyjnej w sprawie w terminie siedmiu dni od daty doręczenia przez sąd akt organowi", a także zasądzenia kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Z. Ś. podał, że złożył w Urzędzie Miasta wniosek, w którym domagał się zaprzestania okradania jego rodziny przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, lecz pismem z dnia 10 marca 2014 r. powiadomiono go o odrzuceniu tego pisma. Skarżący podkreślił, że od tego czasu upłynęły już trzy miesiące, a organ nie wydał decyzji. Ponadto skarżący podał, że po upływie dwóch miesięcy wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do SKO, lecz Kolegium nie wyznaczyło dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Skarżący zarzucił, że nadal oczekuję na rozpoznanie swojego wniosku, w którym domagał się zaprzestania okradania jego rodziny przez MOPS. Zdaniem skarżącego, działania organów w sposób rażący naruszają przepisy regulujące terminy załatwiania spraw, gdyż w sprawie nie została wydana decyzja dotycząca przyznania określonego świadczenia pieniężnego, ani też nie powiadomiono skarżącego o niedotrzymaniu ustawowego terminu załatwienia sprawy i przyczynach tego stanu rzeczy.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Kolegium podało, że w dniu 24 marca 2014 r. do Kolegium wpłynęło zażalenie Z. Ś. zatytułowane "Skarga na bezczynność SKO", w którym Z. Ś. przywołał sygnaturę sprawy "[...]". Ponadto w dniu 10 marca 2014 r. do SKO wpłynęło odwołanie Z. Ś. z dnia 8 marca 2014 r. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. znak: [...]. Postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r. Kolegium przekazało odwołanie Prezydentowi Miasta celem rozpatrzenia według właściwości. W odpowiedzi pismem z dnia 20 marca 2014 r. (data wpływu do Kolegium 24 marca 2014 r.) organ l instancji wyjaśnił, że akta sprawy zostały przekazane organowi odwoławczemu w dniu 21 lutego 2014 r. zaś odwołanie z dnia 8 marca 2014 r. po raz kolejny dotyczy decyzji z dnia [...] 2014 r. znak: [...]. Organ l instancji wskazał ponadto, że w odwołaniu strona powołuje się na pismo przewodnie MOPS z dnia 18 lutego 2014 r.
Kolegium wyjaśniło również, że postanowieniem z dnia 21 marca 2014 r. znak: [...] SKO stwierdziło niedopuszczalność odwołania Z. Ś. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2014 r. znak: [...] w przedmiocie przyznania G. Ś. zasiłku w formie posiłków dla dziecka J. Ś. na okres od 3 lutego 2014 r. do 27 czerwca 2014 r. Następnie postanowienie Kolegium zostało zaskarżone przez Z. Ś. do WSA w Krakowie. Kolegium wskazało, że 17 kwietnia 2014 r. przekazano Sadowi akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę.
Pismem z dnia 5 maja 2014 r. Z. Ś. wniósł o przyznanie prawa pomocy – zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść do sądu administracyjnego w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego przepisu. Regulacja ta oznacza, że sądy administracyjne orzekają m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe postępowanie w sprawach, w których wydawane są decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ppsa), lecz warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie służących stronie w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia (art. 52 § 1 ppsa).
Środkiem zaskarżenia, który służy stronie zamierzającej zarzucić samorządowemu kolegium odwoławczemu bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy, jest wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ppsa w związku z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez wydanie aktu lub podjęcie czynności, co do której organ jest bezczynny lub prowadzi przewlekłe postępowanie. Brak wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi oznacza, że skarżący nie wyczerpał służącego mu środka zaskarżenia.
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności zaistniałych w niniejszej sprawie, zauważyć należy, iż z treści skargi, innych pism procesowych Z. Ś., jak również z odpowiedzi na skargę i akt postępowania administracyjnego wynika jednoznacznie, że Z. Ś. przed wniesieniem przedmiotowej skargi na bezczynność nie wezwał Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym nie wyczerpał służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. Dlatego też Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, odrzucił skargę, jako niedopuszczalną.
W pkt II sentencji postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 247 ppsa, który stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona (por. J. P. Tarno, Komentarz do art. 247 ppsa, źródło LexPolonica Maxima). Potrzeba zastosowania art. 247 ppsa będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 ppsa (zob. M. Niezgódka - Medek, Komentarz do art. 247 ppsa [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Lex Oemga, a także powołane tam orzecznictwo. Skoro Z. Ś. przed wniesieniem skargi na bezczynność SKO nie wyczerpał służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia i nie wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa, to skarga ta jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 ppsa, co skutkowało oddaleniem wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.