Uzasadnienie
W piśmie z dnia 7 listopada 2016 r. Z.B. wniósł o zapłatę 500 zł od Komendanta Policji za bezprawne i nieprawidłowe wezwanie skarżącego do obowiązkowego stawiennictwa w Prokuraturze Rejonowej w sprawie o sygn. akt [...], a w pkt 2 tego wniosku wniósł o zapłatę za sporządzenie tego wniosku.
Komendant Miejski Policji w piśmie z dnia 30 listopada udzielił skarżącemu odpowiedzi na powyższy wniosek.
W dniu 7 grudnia 2016 r. Z.B. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie orzeczenia zaskarżalnego w przedmiocie jego wniosku o zapłatę za sporządzenie wniosku.
W piśmie z dnia 5 lutego 2017 r. Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w przedmiocie nierozpoznania jego wniosku z dnia 7 listopada 2016, domagając się zasądzenia zapłaty od Komendanta Miejskiego Policji za sporządzony przez skarżącego wniosek o zapłatę.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Komendant Miejski Policji pozostaje z bezczynności w rozstrzygnięciu wniosku o zapłatę kwoty 500 złotych od Komendanta Policji za bezprawne wezwanie i nieprawidłowe wezwanie skarżącego do obowiązkowego stawienia się w Prokuraturze Rejonowej. W punkcie drugim tego wniosku skarżący wniósł o zapłatę przez Komendanta Policji na rzecz skarżącego za sporządzenie przez skarżącego wniosku o zapłatę. Tym samym skoro Komendant Miejski Policji jest organem II instancji a wniosek o zasądzenie zapłaty za sporządzenie wniosku o zapłatę nie został rozpoznany, to Komendant ten jest bezczynny.
W ocenie skarżącego przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." pozwalają na skutecznie wniesienie skargi, a przy tym zasady zapłaty za sporządzenie wniosku o zapłatę reguluje dział IX ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) i dział V P.p.s.a. oraz art. 154 § 7 P.p.s.a. Sam organ nie rozumie tej sprawy i nie wie, jak sprawę należy prawidłowo załatwić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Upoważnienie sądów administracyjnych do orzekania w określonej kategorii spraw znajduje oparcie w art. 3 § 2 P.p.s.a. Przedmiot kontroli sądu stanowi między innymi bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4, a zatem dotyczących sytuacji, gdy organ miał obowiązek wydać decyzję administracyjną, szczegółowo określone postanowienie bądź też podjąć inny niż określone w pkt 1-3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1947) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw].
Sąd może też oceniać bezczynność dotyczącą innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Powyższe determinuje zakres kontroli sądu administracyjnego, sprowadzającej się między innymi do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Od odpowiedzi na tak zadane pytanie będzie bowiem zależała możliwość skutecznego złożenia skargi dotyczącej bezczynności organu.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga Z. B. w przedmiocie niewykonania jego wniosku z dnia 7 listopada 2016 r. przez Komendanta Miejskiego Policji. Jak wynika z akt sprawy wniosek ten dotyczył zapłaty 500 zł od Komendanta Policji za bezprawne i nieprawidłowe wezwanie skarżącego do obowiązkowego stawiennictwa w Prokuraturze Rejonowej w sprawie o sygn. akt [...], a w pkt 2 tego wniosku zapłaty za sporządzenie tego wniosku.
Postępowanie, którego dotyczy przedmiotowy wniosek jest postępowaniem prowadzonym na podstawie Kodeksu postepowania karnego. Brak jest zatem w sprawie właściwości sądu administracyjnego, bowiem sprawa ta nie należy do zakresu kognicji sądów administracyjnych określonych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Sąd administracyjny jest władny rozpoznawać jedynie sprawy z zakresu administracji publicznej. Natomiast nie jest uprawniony do orzekania w sprawach prowadzonych na podstawie Kodeksu postępowania karnego, gdyż w takich sprawach właściwym rzeczowo jest sąd powszechny (karny).
Wezwanie do osobistego stawiennictwa w prokuraturze w prowadzonym postepowaniu karnym wynika z przepisów procedury karnej i w takim tylko trybie może być kwestionowane.
Tym samym skoro przepisy P.p.s.a. w ogóle nie dopuszczają do wszczynania postępowania w przedmiocie kosztów wezwania do stawiennictwa w Prokuraturze Rejonowej, to także i skarga w tym zakresie jest niedopuszczalna.
Powołanie się przez skarżącego na dział IX K.p.a. jest niezasadne a to dlatego, że w dziale IX K.p.a. uregulowano zasady ustalania opłat i kosztów postępowania administracyjnego, a nie np. postępowania karnego. Także dział V P.p.s.a. nie obejmuje zwrotu kosztu sporządzenia wezwania do stawiennictwa w Prokuraturze.
Przy czym, co jest bardzo istotne w tej sprawie, orzekanie o jakimkolwiek zwrocie kosztów dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy skarga w ogóle jest dopuszczalna i gdy sąd skargę uwzględni. W tej zaś sprawie skarga jest niedopuszczalna, ponieważ żadna z podstaw wniesienia skargi wymieniona w art. 3 P.p.s.a. nie pozwala na przyjęcie do rozpoznania skargi na bezczynność organu administracyjnego w przedmiocie zapłaty za sporządzenie wezwania do stawienia się w toku innego postępowania, nie będącego postępowaniem administracyjnym.
Sąd zaś nie może naruszać prawa przy rozstrzyganiu jakiejkolwiek sprawy i wbrew art. 3 P.p.s.a. dopuścić do rozpoznania merytorycznego skargi skarżącego wbrew obowiązującym przepisom.
W tym stanie rzeczy Sąd postanowił jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.