Uzasadnienie
Sygn. III SAB/Kr 18/08
Uzasadnienie
Skargą wniesioną dnia 8 lipca 2008 r bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. B. zarzucił bezczynność Komendantowi Policji.
Po przekazaniu przez Sąd skargi organowi, za pośrednictwem którego skarga winna być wniesiona, Komendant Policji w dniu 24 lipca 2008 r. przedstawił Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami postępowania.
Skarżący upatruje bezczynności Komendanta Policji,, w braku działań komórki finansowej w strukturach Komendy Policji i domaga się zobowiązania Komendanta Policji do natychmiastowego wypłacenia świadczeń wynikających z art. 114 ustawy o Policji wraz z odsetkami ‘’.
Uzasadniając tak sformułowany zarzut bezczynności, skarżący wskazał, że dnia 21 marca 2008 r pełniąc funkcję Komendanta Komisariatu Policji złożył raport do Komendanta Powiatowego o zwolnienie ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2008 r.
Rozkazem Personalnym Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] opartym na przepisie art. 41 ust. 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2008 r.
W rozkazie personalnym - decyzji o zwolnieniu ze służby, poza wskazaniem grupy zaszeregowania w chwili zwolnienia i wysokości uposażenia zasadniczego, wysokości mnożnika oraz kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy i wysokości pobieranego dodatku funkcyjnego stwierdzono także, że skarżący jest uprawniony do świadczeń pieniężnych określonych w art. 114 ust. 1 i 2 cyt. ustawy.
Wobec nieotrzymania świadczeń w dniu,, 5.05.2008 r. ‘’ pocztą elektroniczną zwrócił się do,, KWP" o informacje jakie, w jakiej wysokości i kiedy zostaną wypłacane należne mu świadczenia.
Do skargi załączono datowane na 2 lipca 2008 r. skierowane do skarżącego pismo Z-cy Naczelnika Wydziału Kontroli Komendy Policji, a stanowiące odpowiedź na przesłaną drogą elektroniczną w dniu 4 a nie 5 maja 2008 r. (k. 101 akt administracyjnych) skargę.
Wynika z udzielonej odpowiedzi, że wobec ustalenia, iż bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji skarżący podjął zatrudnienie jako funkcjonariusz Centralnego Biura Antykorupcyjnego, zastosowanie ma przepis art. 118 ustawy o Policji, który w tym przypadku wyłącza prawo do odprawy z tytułu zwolnienia ze służby, natomiast ekwiwalent za niewykorzystany urlop został wypłacony.
Komendant Wojewódzki Policji wnosił o oddalenie skargi.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 8 października 2008 r skarżący na pytanie Sądu wyjaśnił, że przed wniesieniem skargi wniósł do Komendanta Policji drogą elektroniczną pismo, na które otrzymał odpowiedź z dnia 2 lipca 2008 r. Wyjaśnił też, że skargę złożył na bezczynność Komendanta Policji, bo ten organ jest płatnikiem wobec skarżącego, oraz, że nie kierował przed wniesieniem skargi zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy wypłaty odprawy, zażalenia do Komendanta Głównego Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga ulega odrzuceniu z powodu niedopuszczalności.
Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) – dalej ustawa p.p.s.a. – Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1- 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W myśl przepisu art. 52 § ustawy p.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4. Wynika z tego, że skarga na bezczynność organów jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia w terminie określonym art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 k.p.a sprawy w formie; 1/ decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a); 2/ postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3) oraz innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4).
Skarżący prezentuje w skardze stanowisko, iż ostateczna decyzja - rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] ustalił, iż służą mu z tytułu zwolnienia ze służby świadczenia określone art. 114 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r w Policji (t.j. Dz.U. z 2007 r Nr 43, poz. 277 ze zm.), a w szczególności odprawa.
Z tego względu wyartykułowane w skardze na bezczynność Komendanta Policji żądanie zobowiązania tego organu do wypłaty świadczeń, lokowane być może tylko na płaszczyźnie zarzutu bezczynności w dokonaniu czynności w postaci wypłaty odprawy, a zatem na płaszczyźnie skargi opartej na przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Zgodnie z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a przez wyczerpanie środków zaskarżenia (warunkujące w myśl § 1 dopuszczalność skargi) należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przepis art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Przepis § 2 określa jakie czynności podejmuje organ wyższego stopnia uznając zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a za uzasadnione.
W myśl art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji, Komendant Główny Policji jest w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji organem wyższego stopnia w stosunku do Komendanta Wojewódzkiego Policji.
Skarżącemu służył zatem przewidziany art. 37 § 1 kpa środek zaskarżenia z którego nie skorzystał przed wniesieniem skargi na bezczynność, a zatem nie wyczerpał dostępnych mu środków zaskarżenia. Skorzystanie z tego środka zaskarżenia (niezależnie od sposobu rozstrzygnięcia o tym zażaleniu przez organ wyższego stopnia), warunkowało dopuszczalność wniesienia skargi na bezczynność.
Z tej przyczyny orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.