Uzasadnienie
Skarżący E. K. i T. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Powiatowego, zarzucając organowi naruszenie terminów do załatwienia sprawy, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 37 w związku z § 39 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z dnia 2 maja 2001 r.).
Skarżący wnieśli o zobowiązanie Starosty Powiatowego do merytorycznego zakończenia sprawy w terminie 30 dni od dnia doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący podnieśli, iż w Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Starostwie Powiatowym zgłoszone zostało wykonanie czynności ustalenia przyjęcia w terenie granic działki dzielonej nr [...] położonej w L, Gmina L, stanowiącej własność Z. R. z innymi sąsiednimi działkami, w tym przede wszystkim z działką skarżących nr [...]. Skarżący wskazali, iż jako właściciele działki [...] nie zgodzili się z przebiegiem ustalonej granicy oraz odmówili podpisania protokołów. Pomimo zgłaszanych wątpliwości, organ nie wydał w przedmiotowej sprawie żadnego rozstrzygnięcia, od którego skarżący mogliby złożyć odwołanie. Organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 6 listopada 2012 roku, znak: [...], ograniczył się wywodów, iż w związku z pisemnymi wyjaśnieniami wykonawcy roboty geodezyjnej oraz pozytywnym wynikiem kontroli dokumentacji dotyczącej podziału działki [...], operat został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego. Zdaniem skarżących takie postępowanie organu pierwszej instancji godzi w podstawy demokratycznego państwa prawa oraz jest sprzeczne z utrwaloną linią orzeczniczą.
Skarżący podkreślili, iż § 38 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów przewiduje możliwość ustalenia przebiegu granicy w oparciu o złożone do protokołu granicznego zgodne oświadczenia woli osób, co oznacza, że w czynności tej muszą uczestniczyć przynajmniej dwie osoby - właściciele graniczących ze sobą nieruchomości. Zdaniem skarżących nie można uznać, że granice działki [...] mogły być ustalone w oparciu o złożone do protokółu granicznego zgodne oświadczenia woli osób, jeżeli takie oświadczenie złożyła tylko jedna z zainteresowanych osób. Skarżący od początku sprzeciwiali się takiemu sposobowi ustalenia granic działki nr [...], który powoduje znaczną zmianę przebiegu granicy ich działki nr [...] oraz znaczącej zmiany jej powierzchni. Skarżący ponaglali Starostwo Powiatowe - Wydział Geodezji, gdyż organ pierwszej instancji winien wydać decyzję od której strona niezadowolona powinna mieć prawo wniesienia odwołania.
W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Organ wskazał, iż do Starostwa Powiatowego w dniu 8 października 2012 r. wpłynęło pismo skarżącej w którym wskazała, że w dniu 28 lipca 2012 r. odbyło się ustalenie i przyjęcie granic działki ewidencyjnej nr [...] w L oraz że w tych czynnościach brała udział. W dalszej części pisma skarżąca opisała, jak w terenie przebiega ustalona przez geodetę granica i że nie wyraziła zgody "na tą nową granicę". W Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznym została zgłoszona przez firmę "G" Pracownia Geodezyjno - Projektowa G. Z. robota geodezyjna "podział działki [...] w L". Czynność ta została zarejestrowana w Ośrodku w dniu 6 lipca 2012 r. pod nr [...] i [...]. Zwrócono się więc do G. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą, "G" Pracownia Geodezyjno - Projektowa z prośbą o ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w piśmie skarżącej.
Wykonawca osobiście przekazał stanowisko w sprawie w dniu 5 listopada 2012 r. dołączając załączniki w postaci kopii mapy zasadniczej, kopii szkicu polowego oraz 16 kolorowych zdjęć z terenu. W dniu złożenia przez skarżącą pisma w Starostwie Powiatowym była już złożona przez wykonawcę pracy dokumentacja geodezyjna dotycząca podziału działki [...], w celu jej kontroli i przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego. Po otrzymaniu wyjaśnień od wykonawcy pracy geodezyjnej oraz przeprowadzonej kontroli złożonego operatu, pismem z dnia 6 listopada 2012 r. znak: [...], udzielono skarżącej wyczerpującej odpowiedzi, zaś złożony operat pomiarowy, po uprzednim pozytywnym wyniku kontroli, został przyjęty do zasobu w dniu 8 listopada 2012 r. i zaewidencjonowany za numerem [...]. Podział działki nr [...] został dokonany w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i był wykonany na podstawie wstępnego projektu podziału, który został pozytywnie zaopiniowany w dniu 15 czerwca 2012 r. na mocy postanowienia Wójta Gminy L, znak: [...].
Projekt podziału działki został zatwierdzony w dniu 4 grudnia 2012 r. decyzją Wójta Gminy L znak: [...], która otrzymała walor ostateczności z dniem 29 grudnia 2012 r. W związku z tym podział działki ewidencyjnej nr [...] na nowe działki oznaczone nr [...] – [...] w drodze czynności materialno-technicznej został ujawniony w operacie ewidencji gruntów i budynków.
Organ wskazał, że nie toczyło się przed nim żadne postępowanie administracyjne w tej sprawie, poza kontrolą operatu pomiarowego i zaewidencjonowaniu go w Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Na wskazane wyżej pismo skarżącej z dnia 8 października 2012 r. udzielono pisemnej odpowiedzi, przy czym zauważyć należy, iż pismo to nie inicjowało wszczęcia postępowania administracyjnego.
Organ poinformował, że podnoszona w skardze sprawa była rozpatrywana przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, który to organ wydał w dniu 15 czerwca 2015 r., w tym przedmiocie postanowienie znak [...], uznając zażalenie skarżących nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. skarga służy także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Powyższe uprawnienia sądu aktualizują się jednakże dopiero wobec ustalenia, że doszło do bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Aby stwierdzić, że w postępowaniu doszło do przewlekłości postępowania, należy przede wszystkim ustalić, że postępowanie takie toczy się lub toczyło.
Skarżąca wywodzi, iż przewlekłość postępowania wiąże się ze złożonym przez nią pismem z dnia 8 października 2012 r. Autorką powyższego pisma jest wyłącznie skarżąca T. K., zatem już z tego powodu skarga E. K. musiała zostać oddalona.
Pismo procesowe T. K. z dnia 8 października 2012 r. w treści nawiązuje wyraźnie do postępowania w sprawie "ustalenia przyjęcia granic w terenie działki dzielonej nr [...]", organ zatem rozpoznał powyższe pismo w ramach postępowania dotyczącego ustalenia i przyjęcia granic nieruchomości położonej w L, oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...]. Organ udzielił skarżącej wyczerpującej odpowiedzi na pismo z dnia 8 października 2012 r. w piśmie z dnia 6 listopada 2012 r., informując w szczególności, że przebieg ustalonej granicy ewidencyjnej pomiędzy działkami nr [...] i [...] może zostać ponownie ustalony w postępowaniu rozgraniczeniowym na wniosek i koszt osób zainteresowanych. Ani z akt postępowania administracyjnego, ani z treści skargi nie wynika, aby skarżąca złożyła wniosek o rozgraniczenie wyżej wymienionych działek.
Postępowanie w sprawie podziału działki nr [...] zostało zakończone, wstępny projekt podziału został pozytywnie zaopiniowany postanowieniem Wójta Gminy z dnia 15 czerwca 2012 r. znak: [...], a następnie zatwierdzony decyzją z dnia 4 grudnia 2012 r., znak: [...], która stała się ostateczna.
Zdaniem Sądu organ prawidłowo zakwalifikował pismo skarżącej z dnia 8 października 2012 r., albowiem z jego treści nie wynikała wola zainicjowania odrębnego postępowania. Organ prawidłowo zrealizował także wynikającą z art. 9 k.p.a. zasadę informowania, pouczając skarżącą o możliwości wszczęcia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. W tej sytuacji nie doszło do przewlekłości postępowania, którą zarzuca skarżąca w skardze, bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia "terminów do załatwienia sprawy".
Bezzasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego – w sprawie ze skargi na przewlekłość postępowania nie może dojść do naruszenia tego rodzaju przepisów z uwagi na charakter sprawy sądowoadministracyjnej zainicjowanej tego typu skargą.
W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.