Uzasadnienie
J. Z. wniósł dnia 9 lutego 2009 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę na bezczynność Wójta Gminy. Skarżący upatruje bezczynność tego organu w braku od kilkunastu lat rozstrzygnięcia sprawy ustanowienia drogi w gminie O. Uzasadniając skargę skarżący podniósł, że od kilkunastu lat wystosowywał do Wójta Gminy, do Rady Gminy i innych instytucji pisma mające na celu skłonienie w/w osób i instytucji do uregulowania stanu prawnego drogi.
Z przedstawionych akt postępowania wynika, że wniesienie skargi poprzedziły następujące okoliczności;
Datowanym na 3 stycznia 2008 roku pismem adresowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, J. Z. zaskarżył działalność Wójta Gminy, który uchylał się w opinii skarżącego od podjęcia decyzji w sprawie komunalizacji drogi w O. SKO postanowieniem z dnia [...] 2008 roku przekazało powyższą skargę Radzie Gminy celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością.
W dniu 29 grudnia 2008 roku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło kolejne podanie J. Z. dotyczące drogi w O. W piśmie tym skarżący wnosił o skierowanie sprawy do Sądu Administracyjnego.
Postanowieniem z [...] 2009 roku SKO przekazało powyższą skargę Wójtowi Gminy celem nadania dalszego biegu sprawie uznając, iż skarga została wniesiona za pośrednictwem organu niewłaściwego.
Wójt Gminy wraz z aktami sprawy przesłał w dniu 9 lutego 2009 roku powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pismem z dnia 23 lutego 2009 roku przesłał do SKO, jako mylnie złożoną skargę z dnia 9 lutego 2009 roku.
Pismem z dnia 25 marca 2009 roku skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. Z. wyjaśnił, że nie składał skargi na Samorządowe Kolegium Odwoławcze, tylko na bezczynność Wójta Gminy W. M. i tą skargę podtrzymuję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, która obejmuje także skargi na bezczynność organów w zakresie wskazanym w art. 3 § 1 pkt 1 do 4a.
W odniesieniu do skarg na bezczynność polegającą na nie wydaniu w terminie decyzji lub postanowień, od których służy zażalenie, a z taką sytuacją mamy miejsce niniejszej sprawie, skarżący (oprócz Rzecznika Praw Obywatelskich i prokuratora) obowiązany jest przed wniesieniem skargi do sądu wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 k.p.a..
Skarżący był zatem zobowiązany do wniesienia zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie jego sprawy w terminie. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Do tak wniesionego zażalenia nie mają jednak zastosowania przepisy dotyczące odwołań i dlatego organem właściwym do jego rozpatrzenia będzie organ wyższego stopnia i to niezależnie, czy przepisy przewidują inny organ odwoławczy. Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z dnia 21 maja 1999r., I SAB 118/98, które w całości podziela tutejszy sąd.
Organ wyższego stopnia, rozpatrując tak wniesione zażalenie powinien wydać postanowienie rozstrzygające o zażaleniu na bezczynność organu I instancji i dopiero wówczas niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia skarżący może wnieść do Sądu skargę na bezczynność organu I instancji.
Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny może tylko zobowiązać organ do zachowań opisanych w art. 149 ppsa, czyli zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu), lub dokonania czynności albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Należy podkreślić, że nawet wówczas, gdy skarga obejmuje zarzut bezczynność dotyczący wydania aktu innego niż decyzja (postanowienie) lub uchylania się od dokonania czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa), to przedmiotowy akt lub czynność musi mieć charakter publicznoprawny; bezczynność musi dotyczyć aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. W tym postępowaniu nie rozstrzyga sąd o treści aktu, który organ ma podjąć, wyznacza tylko termin jego wydania.
Z akt sprawy wynika, że skarżący nie wyczerpał dostępnych środków zaskarżenia bezczynności Wójta Gminy.
Skarga jaką złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. Z. została przekazana do rozpatrzenia Radzie Gminy zgonie z właściwością ale w trybie rozpatrywania skarg i wniosków z działu VIII KPA. W ponownym piśmie skierowanym do SKO zwrócił się już o przekazanie sprawy do Sądu, jako skargi na bezczynność organu.
Skarżący nie wyczerpał zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie. W związku z tym skargę J. Z. należało uznać za niedopuszczalną, a tym samym podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 52 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poz. zm.).