Uzasadnienie
W dniu 23 grudnia 2003 r. Zastępca Komendanta Powiatowego Policji, skierował do Komendanta Powiatowego Policji Wniosek Personalny [...], dotyczący sierż. sztab. K. J. (dalej: skarżący). Wniosek dotyczył, zwolnienia w/w policjanta z zajmowanego stanowiska, przeniesienie do Komisariatu Policji i mianowanie na stanowisko referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego.
W dniu 29 grudnia 2003 r. Komendant Powiatowy Policji, wydał Rozkaz Personalny nr [...], którym na podstawie art. 32 ust 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, z dniem 15 stycznia 2004 roku zwolnił skarżącego z zajmowanego dotychczas stanowiska w Komisariacie Policji i z dniem 16 stycznia 2004 roku, przeniósł z urzędu do pełnienia służby w Komisariacie Policji. Skarżący przeniesiony został na równorzędne stanowisko służbowe z zachowaniem dotychczasowego uposażenia.
Skarżący, zapoznał się z Rozkazem Personalnym nr [...] w dniu 31 grudnia 2003 roku. Skarżący został pouczony, że od powyższej decyzji – rozkazu personalnego, służy prawo wniesienia odwołania do Komendanta Wojewódzkiego Policji za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w terminie 14 dni, od daty doręczenia. Skarżący nie skorzystał z tego prawa w ustawowym terminie.
Pismem z dnia 4 marca 2022 r., K. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Powiatowego Policji o następującej treści: "działając z podstaw art. 149 ustawy prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, po wniesieniu wymagalnego ponaglenia w administracji ze stosunku służbowego, za pośrednictwem stworzonej ogólnie dla administracji i korespondencji z taka administracja platformy e-puap, co nastąpiło w zakresie wyłącznie wymogu formalnego przed wniesieniem skargi sądowo administracyjnej w dniu 28.02.2022 roku zgodnie z nakazem ustawy kodeks postępowania administracyjnego (...). Oczywistym jest i wynika z norm ustawy kodeks postępowania administracyjnego iż wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne musi być zakończone po jego przeprowadzeniu z czynnym udziałem policjanta określoną w tej ustawie czynnością prawem przewidzianą dla tej pierwszej instancji - aktem administracyjnym, z którym w razie nie zgadzania się z takim rozstrzygnięciem, czy uzasadnieniem prawnym i faktycznym, policjant może skorzystać dopiero z kontroli instancyjnej i pozainstancyjnej w administracji ze stosunku służbowego.
Bezspornie w interesie ogólnym, jak i szczególnym policjanta jest zakończenie tego postepowania i oczywiście doszło do uregulowania tego stosunku zgodnie z wiążącymi normami prawa, względnie aby policjant mógł zakwestionować decyzję administracyjną, gdzie oczywiście decyzja administracyjna nie może zastępować w administracyjnoprawnym stosunku służbowym regulowanym decyzjami administracyjnymi zwykłym rozkazem - poleceniem, czy wola przełożonego służbowego w Policji".
W treści skargi skarżący zawarł także treść ponaglenia: "wobec pierwszej i jak dotąd jedynej czynności skarżonego organu ds. osobowych Tytułowanej rozkaz personalny numer [...] z dnia 29 grudnia 2003 roku, w zakresie, w jakim oczywiście taka czynność organu administracji stanowi wyłącznie zawiadomienie o wszczęciu w sprawie policjanta (...), Gdzie oczywiście z norm ustawy kodeks postępowania administracyjnego nie wynika podstawa odwołania się od zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, a od daty zawiadomienia o jego wszczęciu dla strony - policjanta rozpoczyna się bieg praw przyznanych stronie normami ustawy kodeks postępowania administracyjnego, a po stronie organu administracji obowiązki nakazane tą ustawą dla przeprowadzenia postępowania zgodnie z nakazami z ustawy kodeks postępowania administracyjnego (...) od daty doręczenia zawiadomienia i w tym zakresie projektu decyzji jaką organ po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego ma zamiar wydać, organ ten popadł w milczenie".
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. Bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość ma miejsce, gdy postępowanie trwa dłużej, niż jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Przewlekłość to zatem nie tylko długotrwała bezczynność, ale także sytuacja, w której organ np. mnoży czynności w celu wyjaśnienia sprawy ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. I GSK 631/20, opubl. w CBOSA).
W judykaturze i piśmiennictwie przyjmuje się, że z przewlekłością działania organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności – a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Celem skargi na bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej, jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej.
Opisany powyżej stan faktyczny, wskazuje że skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego przez Komendanta Powiatowego Policji, decyzją administracyjną - Rozkazem Personalnym nr [...], w dniu 29 grudnia 2003 r.
Wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r. sygn. II OPS 1/21 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, "że również w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wskazano, że: Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przyjęty w powołanej uchwale pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia bowiem do uznania powołanej wyżej uchwały, jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ".
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznając, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.