Uzasadnienie
Ustanowiony przez sąd dla skarżącego - po wydaniu postanowienia z dnia 14 marca 2011 r. o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego (k.
- 14) – radca prawny (vide: postanowienie z dnia 18 maja 2011 r. k.
- 31) wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w osobie mecenasa K. K. (vide: pismo Dziekan Rady OIRP z dnia 18.07.2011 r.) w piśmie które do tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego wpłynęło 22 sierpnia 2011 r. wniósł o przyznanie kwoty 219,60 zł tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Do pisma załączył kopię potwierdzenia nadania opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na adres skarżącego wraz z jej pierwszą stroną.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści powołanego wyżej art. 250 ppsa, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.).
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach niniejszej sprawy oświadczenie tej treści zostało złożone przez radcę prawnego.
Z kolei zwrócenia uwagi wymaga, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 r. w przypadku gdy pomoc prawna udzielona przez pełnomocnika ustanowionego w ramach przyznanego prawa pomocy polega na sporządzeniu dla strony opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej powinien on wykazać, że opinia ta została sporządzona i przekazana stronie. Sąd ustalając czy pomoc prawna w tej formie została rzeczywiście udzielona stronie może jednak poprzestać na oświadczeniu pełnomocnika (sygn. OZ 720/04 ONSAiWSA 05/5/93). Mając to na uwadze należy stwierdzić, że jeśli w okolicznościach rozstrzyganego przypadku radca prawny przedłożył w załączeniu kopię recepisu nadania stosowej opinii na adres skarżącego wraz z kopią jej pierwszej strony a równocześnie z akt sprawy nie wynika by strona zakwestionowała fakt udzielenia jej pomocy prawnej w tej formie, to zachodzą warunki by przyznać radcy prawnemu należne wynagrodzenie (por. także postan. NSA z 12.07.2004 r. II FSK 1187/04).
W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje opłata w wysokości 120 zł stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. b. w związku z pkt. 1 lit. c) powołanego rozporządzenia, która odpowiada 50% stawki należnej za czynności adwokackie przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji.
W orzecznictwie można spotkać się co prawda z poglądem, że w sytuacji gdy jeśli ustanowiony po wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego adwokat złoży opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej, to przyznając mu wynagrodzenie należy zastosować wskaźnik 75% stawki minimalnej, określonej w ust. 1 § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (vide: postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2006 r., II FZ 353/2006) jednakże zdaniem orzekającego stanowisko to nie zasługuje na aprobatę i nie powinno stanowić wzorca kształtującego praktykę orzeczniczą wojewódzkich sądów administracyjnych. Nie znajduje bowiem dla siebie wystarczająco przekonywującego uzasadnienia nadto skłania ono do krytycznej refleksji (vide: G. Karcz glosa do postanowienia NSA z dnia 30 czerwca 2006 r., II FZ 353/2006 LEX/el 2009).
Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.