Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 r., III SAB/Kr 22/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. J. na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych. Następnie postanowieniem z dnia 15 września 2014 r., III SAB/Kr 22/14 Sąd odrzucił skargę kasacyjną sporządzoną samodzielnie przez skarżącego. Postanowienie odrzucające skargę stało się prawomocne 14 października 2014 r.
Następnie, postanowieniem z dnia 30 grudnia 2016 r., III SO/Kr 23/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza z dnia 15 lipca 2016 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie zapowiedzianej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. prawomocnego postanowienia Sądu z 24 kwietnia 2014 r.
Skarżący wniósł (data nadania pisma 20 lutego 2017 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo (w 2 egzemplarzach) zatytułowane "Wezwanie do działania", w którym opisując wszczynane przez niego sprawy przed sądami i innymi organami różnego rodzaju i różnych instancji, wskazywał na biurokratyczne załatwianie spraw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Pismo skarżącego zostało potraktowane jako skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2014 r., III SAB/Kr 22/14. Skarga ta powinna zostać odrzucona ponieważ nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, jak tego wymagają poniżej przytoczone przepisy.
Zgodnie z art. 285a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "ppsa" - skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od jego uprawomocnienia się (art. 285f § 1 ppsa).
Skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 285f § 3 ppsa).
Skarga, o której mowa w art. 285a § 1 ppsa powinna być sporządzona przez osoby wymienione w przepisie art. 175 ppsa, a więc adwokata lub radcę prawnego, w sprawach obowiązków podatkowych doradcę podatkowego, w sprawach własności przemysłowej rzecznika patentowego, co wynika z przepisu art. 285f § 3 ppsa. Tymczasem, skarżący osobiście sporządził skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2014 r., III SAB/Kr 22/14. Skarga ta nie spełniła więc wymogów, o których mowa w www. art. 175 ppsa.
Należy podkreślić, że pismo skarżącego zostało zakwalifikowane jako skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, ponieważ zostało ono złożone już po terminie do wniesienia skargi kasacyjnej (a nawet jej odrzuceniu), a więc zaskarżone zostało prawomocne orzeczenie.
W tej sytuacji, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Na marginesie sprawy Sąd stwierdza również, że skarga została wniesiona po upływie 2 lat od uprawomocnienia się ww. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2014 r., III SAB/Kr 22/14 (co nastąpiło z dniem 14 października 2014 r.).