Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SAB/Kr 22/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści.
Pismem z dnia 23 maja 2018 r. (nadanym w placówce operatora pocztowego w dniu 24 maja 2018 r.) K. J. wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez zamieszczenie w rozstrzygnięciu, czy Sąd skargę oddalił w całości czy w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku został wniesiony w ustawowym terminie, gdyż wyrok został skarżącemu doręczony 22 maja 2018 r.
Z sytuacją, gdy Sąd nie orzekł o całości skargi mamy do czynienia wówczas, gdy pominięto w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzeczono tylko co do części rozstrzygnięcia w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zatem uzupełnienie sentencji wyroku może dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy Sąd nie rozstrzygnął w stosunku do wszystkich aktów objętych zakresem skargi, nawet gdy skarga na ten akt była bezzasadna, natomiast nie można żądać uzupełnienia wyroku, gdy Sąd nie uwzględnił wszystkich/całości żądań zawartych w skardze.
Przedmiotem skargi K. J. była bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Sąd dokonał oceny i uznał, że bezczynność w przedmiotowej sprawie nie zachodziła, dlatego też oddalił skargę.
Należy wskazać, że sformułowanie zawarte w art. 151 p.p.s.a. - w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - nie oznacza bezwzględnego nakazu zamieszczania przez sąd w sentencji wyroku słów "w całości" czy "w części". W każdym przypadku, w którym sąd administracyjny oddala skargę, nie precyzując zakresu jej oddalenia, należy uznać, że skarga jest oddalona w całości. Gdyby Sąd oddalił skargę w części, zostałoby to wyraźnie wskazane w treści wyroku, gdyż Sąd musiałby podać, w jakim zakresie skargę oddala, a w jakim ją uwzględnia.
W niniejszej sprawie Sąd skargę oddalił w całości, co wynika wprost z treści wyroku oraz z jego uzasadnienia. Należy zatem uznać, że wydany w niniejszej sprawie wyrok z dnia 12 kwietnia 2018 r. jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a w związku z tym nie było podstaw do uwzględnienia żądania uzupełnienia tego orzeczenia.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku jest niezasadny, a w związku z tym na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.
Zdanie Odrębne
Sygn..akt lll SAB/Kr22/18
Zdanie odrębne zgłoszone przez sędziego WSA Janusza Bociągę Niejawna narada sędziów ujawniła różnice odnośnie do formy orzeczenia w sprawie wniosku skarżącego o uzupełninie wyroku, wskutek czego, jako sędzia, który w czasie głosowania nie zgodził się z większością, zgłosiłem przy podpisywaniu sentencji zdanie odrębne na podstawie art. 137 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej w skrócie p.p.s.a.) W sprawie wymaga rozważenia kwestia w jakiej formie orzeczenia powinno być orzeczenie w przedmiocie odmowy wnioskowi o uzupełnienie wyroku. Podstawę normatywną rozstrzygnięcia wniosku stanowi art. 157 § 3 p.p.s.a ustawy, w myśl którego, orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.
Zdaniem składającego zdanie odrębne w art. 157 § 3 p.p.s.a. mowa jest o wymaganej formie wyroku, ale tylko dla rozstrzygnięć "uzupełniających wyrok". A contrario należy wnioskować, że odmowa uzupełnienia wyroku, zgodnie z literalnym brzmieniem ustawy, przybierać powinna formę postanowienia. Zatem przedmiotowe orzeczenie w niniejszej sprawie powinno mieć formę postanowienia a nie wyroku. Z tych względów na podstawie art. 137 § 2 p.p.s.a zgłosiłem zdanie odrębne.