Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 lutego 2019 r. K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia wniosku o wydanie zaświadczenia z dnia 18 stycznia 2009 r.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie, zwracając uwagę, że skarżący wielokrotnie inicjował sprawy dotyczące nierozpoznania podania z dnia 18 stycznia 2009 r. o wydanie zaświadczenia, co potwierdzają orzeczenia WSA w Krakowie o sygnaturach akt III SA/Kr 1043/09, III SAB/Kr 114/18, III SAB/Kr 75/13, oraz III SAB/Kr 161/18.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przystępując do rozpatrywania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności do ustalenia, czy jest ona dopuszczalna. Jak wynika bowiem z treści art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;
- 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;
- 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;
- 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;
- 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego;
- 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z treści skargi wynika, że skarżący upatruje bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w tym, że organ ten nie załatwił, zgodnie z nakazami prawa, jego wniosku o wydanie zaświadczenia z dnia 18 stycznia 2009 r. Należy jednak zauważyć, że sprawa bezczynności ww. organu polegająca na niezałatwieniu przedmiotowego wniosku została już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2014 r. oddalającym skargę (III SAB/Kr 75/13).
Zarówno skarga w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 75/13 jak i skarga w niniejszej sprawie zostały wniesione przez tego samego skarżącego, dotyczą tego samego organu oraz posiadają ten sam przedmiot zaskarżenia. Obydwie skargi są zatem tożsame przedmiotowo i podmiotowo. Powyższe oznacza, że mamy do czynienia z przesłanką odrzucenia skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., czyli z tzw. stanem powagi rzeczy osądzonej. Powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Stwierdzić trzeba, iż powaga rzeczy osądzonej jest cechą przypisaną tylko tym orzeczeniom sądu, które zawierają rozstrzygnięcia co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Tak więc, powaga rzeczy osądzonej łączy się z materialnoprawnymi skutkami rozstrzygnięcia (orzeczenia) Sądu co do istoty sprawy. Wyjaśnić przy tym należy, że prawomocne osądzenie sprawy odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Niedopuszczalne jest zatem wniesienie kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny bądź to samo działanie lub bezczynność organu.
Mając na uwadze, że sprawa bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie niezałatwienia wniosku skarżącego z dnia 18 stycznia 2009 r. została już prawomocnie rozstrzygnięta w wyroku z dnia 11 lutego 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia o odrzuceniu skargi.