Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 lutego 2022 r. K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającą na niezałatwieniu sprawy wszczętej wnioskiem z dnia 3 grudnia 2011 r. o przyznanie i wypłacenie odszkodowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.
Organ podał, że w dniu 19 lutego 2015 r. wydał decyzję o odmowie przyznania odszkodowania, a odwołanie od tej decyzji zostało przekazane do Sądu Rejonowego, który wyrokiem z 6 listopada 2018 r., sygn. akt [...] zmienił zaskarżoną decyzję.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, dlatego podlega odrzuceniu.
Wskazać należy, że z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i kontrola ta jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego albo w przepisach szczególnych w formie: decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej.
Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia, akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania tych opinii.
Jak wynika z akt sprawy skarżący pismem z 3 grudnia 2011 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wszczęcie postępowania odszkodowawczego w związku ze stwierdzeniem chorób zawodowych. W piśmie szczegółowo opisane zostały różnorodne schorzenia związane, zdaniem skarżącego, ze służbą w Policji.
Decyzją nr [...] z dnia 8 czerwca 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji odmówił skarżącemu przyznania jednorazowego odszkodowania pouczając o prawie do wniesienia odwołania za pośrednictwem organu do Sądu Rejonowego, Wydział IV Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Skarżący złożył odwołanie, a postanowieniem sygn. akt [...] z dnia 11 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy Wydział IV Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych umorzył postępowanie. W uzasadnieniu sąd powszechny wskazał, że sprawa odwołania została zawieszona postanowieniem z dnia 21 listopada 2012 r. na podstawie art. 175 §1 pkt 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1805 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.c.). Po roku od daty zawieszenia, stosownie do art. 182 §1 k.p.c., postępowanie sądowe zostało umorzone.
Sąd ustalił również, że decyzją z dnia 3 lipca 2014 r. Komendant Główny Policji stwierdził nieważność ww. decyzji nr [...] z dnia 8 czerwca 2012 r. z powodu niewyczerpania drogi administracyjnej przed wydaniem orzeczenia w przedmiocie świadczeń związanych ze służbą skarżącego.
W sprawie została wydana kolejna decyzja (nr [...] z dnia 13 lutego 2015 r.) i skarżący, zgodnie z pouczeniem, ponownie wniósł odwołanie do Sądu Rejonowego, Wydział IV Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Wyrokiem z dnia 6 listopada 2018 r. sygn. akt [...] sąd powszechny zmienił zaskarżoną decyzję w części (przyznając 20% uszczerbek na zdrowiu), a w pozostałej części oddalił odwołanie.
W oparciu o akta sprawy Sąd doszedł zatem do wniosku, że żądania skarżącego, związane z schorzeniami o charakterze zawodowym, dotyczyły świadczenia odszkodowawczego. W sprawach tych orzekają sądy powszechne. Jak bowiem wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z 24 września 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 101/19 wydanym również w sprawie skarżącego "zaskarżenie decyzji w sprawie świadczeń odszkodowawczych a także ewentualnej bezczynności w zakresie niewydania w ustawowym terminie decyzji we wskazanym przedmiocie może być skierowane do sądu powszechnego, a nie sądu administracyjnego".
Zgodnie bowiem z art. 476 § 2 pkt 5 oraz § 3 k.p.c. - sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych dotyczących świadczeń odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą wojskową lub służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu, Służbie Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego oraz Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, a także sprawy wszczęte na skutek niewydania decyzji we właściwym terminie przez organ rentowy są sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych, dla których właściwe są sądy powszechne, przy czym organami rentowymi są także wojskowe organy emerytalne oraz organy emerytalne resortów spraw wewnętrznych i sprawiedliwości, a także inne organy wojskowe i organy resortów spraw wewnętrznych i sprawiedliwości - właściwe do wydawania decyzji w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 476 § 4 pkt 3 k.p.c.). Żądanie skarżącego należy zatem do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, a w sprawach tego typu właściwy jest sąd powszechny.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że będąca przedmiotem skargi sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.