Uzasadnienie
Skarżący W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji zarzucając mu naruszenie art. 35 § 1, 2, 3 kpa w zw. z art. 149 § 1 i 3 kpa. przez rażące naruszenie terminów załatwienia podania skarżącego z dnia 10 września 2009r. o wznowienie postępowania w sprawie przyznania mu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku z odejściem na emeryturę ze służby w Policji. W uzasadnieniu skargi podał, że na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia 2 lutego 2009r. wydanego przez Komendanta Powiatowego Policji skarżący przeszedł na emeryturę.
Skarżący na dzień odejścia ze służby miał do wykorzystania zaległy urlop wypoczynkowy za lata 2006, 2007 i 2008 oraz za półtora miesiąca 2009r. Decyzja ta jednak nie zawierała żadnego rozstrzygnięcia w kwestii przyznania mu ekwiwalentu pieniężnego za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy w związku z przejściem na emeryturę. Po podjęciu pracy przez skarżącego poinformowano go, że w 2009r. nie przysługuje mu prawo do urlopu wypoczynkowego, bowiem otrzymał od poprzedniego pracodawcy (z tytułu służby w Policji) ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za cały 2009r.
W związku z tym, że skarżący nie był uczestnikiem żadnego postępowania, które zakończyłoby się decyzją o przyznaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop, w dniu 10 września 2009r. wystąpił pisemnie do Komendanta Powiatowego Policji z podaniem o wznowienie postępowania w sprawie przyznania mu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku z odejściem na emeryturę. Po otrzymaniu takiego podania organ powinien zgodnie z art. 149 kpa wydać postanowienie o wznowieniu postępowania, bądź decyzję o odmowie wznowienia postępowania.
Organ pismem z dnia 12 października 2009r. ograniczył się do udzielenia skarżącemu odpowiedzi z której wynika, że nie przychyla się do wniosku skarżącego, nie było to jednak ani postanowienie, ani decyzja.
Następnie skarżący w dniu 11 stycznia 2010r. złożył w trybie art. 37 § 1 i 2 kpa zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji na niezałatwienie sprawy w terminie. W piśmie z dnia 1 lutego 2010r. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że nie zachodzą przesłanki do zmiany stanowiska Komendanta Powiatowego Policji i nie wyznaczył dodatkowego terminu do rozpoznania złożonego wniosku.
W odpowiedzi na skargę, Komendant Powiatowy Policji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko przyjmując, że złożona skarga jest bezprzedmiotowa. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podniósł, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania jest bezprzedmiotowy, ponieważ w sprawie przyznania ekwiwalentu nie było prowadzone postępowanie administracyjne. Świadczenia przyznawane w związku ze zwolnieniem ze służby w policji są należne z mocy ustawy, a ich wyliczenie i wypłata odbywa się w formie czynności materialno-technicznych, a nie decyzji administracyjnej. W konkluzji organ podał, że brak jest przedmiotu wznowienia w rozumieniu art. 145 § 1 kpa, tym wniosek o wznowienie postępowania był bezprzedmiotowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) określają art. 3 § 2 pkt 1 -4a.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia m.in. skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4. Zauważyć należy, że skarga na bezczynność organu jest pochodną dopuszczalności skargi albowiem jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy można ją wnieść jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a.
Jak wynika jednak z art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W § 2 tego przepisu zostało z kolei wyjaśnione, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. w indywidualnych sprawach,
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zatem do czynienia wówczas gdy organ w ustalonym terminie nie podjął określonych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, albo mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub czynności.
W rozpoznawanej sprawie skarżący upatruje bezczynności organu tj Komendanta Powiatowego Policji polegającej na nierozpoznaniu jego wniosku o wznowienie postępowania w formie postanowienia lub decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu skarga w przedmiocie bezczynności jest zasadna. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd nie wypowiada się i nie zajmuje stanowiska merytorycznego w sprawie zasadności wniosku skarżącego w sprawie o ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Sąd stwierdza jedynie, że w kwestii wniosku skarżącego o wznowienie postępowania, organ powinien rozstrzygnąć zgodnie z art. 149 kpa. Odmowa wznowienia postępowania w myśl art.149 § 3 kpa następuje w drodze decyzji administracyjnej wtedy gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne albo gdy uchybiono wymogom formalnym. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 7 stycznia 2009r. sygn. II OSK 1747/07 " Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw wznowienia, wniosek składa podmiot niebędacy stroną albo termin jego złożenia nie został zachowany organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 p 3 kpa).
W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 kpa) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia a także co do istoty sprawy (art.149 § 2 kpa). Stwierdzenie w tej kolejnej fazie postępowania, ze z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną albo że nie zaistniały przesłanki wznowienia lub termin z art.148 kpa nie został zachowany skutkuje – zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 kpa – odmową uchylenia decyzji dotychczasowej ".
Reasumując należy stwierdzić, że o złożonym wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania należy orzec w formie określonej zgodnie z treścią art.149 kpa.
Zgodnie z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a zobowiązuje organ do rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku w określonym terminie.