Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie datowanej na dzień 03.08.2007 r. S. B. podniósł, że Urząd Stanu Cywilnego nie rozstrzygnął rozbieżności pomiędzy aktem zgonu nr [...], stwierdzającym ostatni adres zamieszkania jego syna Z. B. w K. przy ul. S. a postanowieniem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] oraz oświadczeniem trzech osób, które stwierdziły, że Z. B. ostatnio stale zamieszkiwał w K. przy ul. B. Powołał się przy tym na uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 25.04.2007 r.
W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że jest ona bezzasadna, wyjaśniając, że w dniu [...] Zastępca Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego decyzją nr [...] odmówił sprostowania aktu zgonu nr [...] sporządzonego na nazwisko B. Z. S. Decyzja ta jest w świetle prawa ostateczna wobec wyczerpania przez skarżącego w stosunku do decyzji drogi odwoławczej. Również postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Wojewody nr [...] z dnia [...] (w kwestii uchybienia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego z [...]) zakończyło się wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowe.
Organ podniósł, że wielokrotnie w licznej korespondencji informował skarżącego, iż w stanie faktycznym sprawy sprostowanie treści aktu zgonu może nastąpić jedynie na wniosek złożony do sądu cywilnego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa art. 3 § 1-3. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art.3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia m.in. skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4.
Na gruncie niniejszej sprawy powstaje pytanie, czy na Kierowniku Urzędu Stanu Cywilnego ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W ocenie Sądu żaden z tych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego nie był bowiem uprawniony do władczego działania w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego. Kompetencja do sprostowania aktu zgonu leży w gestii sądu powszechnego - cywilnego. Stanowi o tym art. 31 i 33 ustawy z dnia 29.09.1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. Nr 161, póz. 1688): akt stanu cywilnego podlega sprostowaniu w razie błędnego lub nieścisłego jego zredagowania; w sprawach tych orzeka sąd w postępowaniu nieprocesowym na wniosek osoby zainteresowanej, prokuratora lub kierownika urzędu stanu cywilnego. Organ administracji jakim jest kierownik urzędu stanu cywilnego może jedynie we własnym zakresie wydać decyzję o sprostowaniu oczywistego błędu
Sygn. akt III SAB/Kr 26/07 pisarskiego (art. 28 wskazanej ustawy), przy czym chodzi o sytuację gdy istnieją rozbieżności między danymi zawartymi w akcie stanu cywilnego a danymi zawartymi w dokumentach stanowiących podstawę do sporządzenia aktu. Zgodnie z art. 66 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego podstawą wypisania aktu zgonu jest karta zgonu. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Nr [...] (k.58 tom I) organ wskazał, że sporządził akt zgonu na nazwisko B. Z. S. na podstawie karty zgonu, oświadczenia żony zmarłego i przedłożonego dowodu osobistego zmarłego, w którym figurował adres pobytu stałego zmarłego K., ul. S. Z dokumentów tych nie wynika by w zakresie adresu zmarłego istniały rozbieżności. W sytuacji gdy skarżący powołuje się na postanowienie Sądu Rejonowego [...] z [...] w którym jako miejsce zamieszkania Z. B. wskazana jest ul. B. w K. i poprzez akt ten dowodzi, że miejsce zamieszkania zmarłego było inne niż w akcie zgonu ma w istocie na celu na gruncie ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego udowodnienie, że pewien element treści aktu został wpisany niezgodnie z prawdą.
Charakter żądania skarżącego ma jednak charakter cywilnoprawny a nie administracyjno-prawny, o czym stanowi zacytowany wyżej art. 33 w/w ustawy, który sprostowanie aktu stanu cywilnego przekazuje sądownictwu powszechnemu.
Mając powyższe na względzie należy zatem stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżącego Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego nie był w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego, nie można mówić o jego bezczynności jako bezczynności organu administracji publicznej. W tym stanie rzeczy zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego nie mieści się bowiem w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Sąd odrzucił skargę na bezczynność Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego na podstawie art.58 § l pkt l ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami
Sygn. akt III SAB/Kr 26/07 administracyjnymi, który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.