Uzasadnienie
Z. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, jak wynika z jej tytułu, "na bezczynność SKO".
Stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy przedstawia się następująco:
W dniu 10 marca 2014 r. Z. Ś. złożył w Samorządowym Kolegium Odwoławczym pismo, z którego wynikało, że kwestionuje decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 18 lutego 2014 r., znak [...].
Postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało odwołanie organowi I instancji, stosownie do treści art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.).
Po przesłaniu przez Prezydenta Miasta nieuwzględnionego w trybie art. 132 k.p.a. odwołania Z. Ś. od decyzji z dnia 18 lutego 2014 r., znak: [...], w przedmiocie przyznania G. Ś. pomocy społecznej w kwocie 400 zł z przeznaczeniem na zakup żywności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając jako organ odwoławczy postanowieniem z dnia 17 marca 2014 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność tego odwołania.
W dniu 24 marca 2014 r. Z. Ś. złożył skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podając w jej treści, że złożył wniosek "w Urzędzie Miasta o zaprzestanie okradania przez mops ", a następnie pismem z dnia 10 marca 2014 r. został powiadomiony "o odrzuceniu tego pisma". Od tego czasu upłynęło już 3 miesiące, a mimo to organ nie wydał decyzji. Po upływie 2 miesięcy wnosił zażalenie. Do chwili obecnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie załatwiło sprawy, nie wyznaczyło dodatkowego terminu jej załatwienia. Organ nie wypełnił żadnego z ciążących na nim obowiązków w sytuacji przekroczenia terminów do załatwienia sprawy administracyjnej.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wskazując, że postanowieniem z dnia 17 marca 2014 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania, a zatem nie pozostawało w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga zarzucająca bezczynność jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza, czy spełnia ona warunki formalne sensu stricto.
Warunkami formalnymi sensu stricto skutecznego złożenia skargi na bezczynność organu są więc:
- a) złożenie jej na bezczynność objętą zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej zwanej jako P.p.s.a.);
- b) wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postepowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skarge wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich;
- c) wniesienie przez podmiot legitymowany.
Z tych względów Sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga spełnia wymogi, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1- 6 P.p.s.a.
Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli któraś ze wskazanych w pkt 1 – 6 przesłanek dopuszczalności zaskarżenia zachodzi.
W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarga Z. Ś., zarzucająca bezczynność SKO dotyczy zakresu objętego właściwością rzeczową sądu administracyjnego. W myśl bowiem art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a, a więc na nie wydanie określonej decyzji, czy stosownego postanowienia, nie wydanie aktu lub nie podjęcie czynności z zakresu administracji publicznej, nie wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają też, stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę.
Skarga ta została też wniesiona przez legitymowany do tego podmiot, o którym mowa w art. 50 P.p.s.a.
Pod tymi względami spełnia ona wymogi formalne wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5 P.p.s.a.
Jest ona jednakże niedopuszczalna z następujących względów.
Skoro w treści wniesionej skargi skarżący zarzuca bezczynność SKO, to skarga taka powinna być poprzedzona wezwaniem nie innego organu, lecz SKO do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku bowiem skargi na bezczynność tego specyficznego organu, bo organu kolegialnego, nie ma zastosowania art. 37 § 1 k.p.a. Nad Kolegium, nie ma organu wyższego stopnia. W tej sytuacji skarżącemu nie służy zażalenie, lecz wezwanie Kolegium do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie, jeżeli to Kolegium władne było sprawę tę załatwić, a tego nie uczyniło, nie wydając np. decyzji, czy postanowienia.
Skarżący powinien również wezwać Kolegium przed wniesieniem skargi zarzucającej bezczynność także i w takim wypadku, gdy Kolegium nie wydało postanowienia z art. 37 k.p.a. co do zasadności zażalenia na niezałatwienie sprawy przez właściwy organ w terminie, o czym wzmiankuje w treści skargi.
W takim stanie rzeczy skoro skarżący nie wezwał przed wniesieniem skargi na bezczynność SKO tego organu kolegialnego do usunięcia naruszenia prawa, skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna z innych przyczyn.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.