Uzasadnienie
J. P. został zobowiązany wezwaniem z dnia 6 maja 2016 r., w wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 4 maja 2016 r., do wykazania trybu zaskarżenia bezczynności Marszałka Województwa w sprawie pozostawienia wniosku bez rozpoznania (skarga z daty 23 lutego 2016 r.), to jest wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego – w terminie do 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 maja 2016 r.
Skarżący w piśmie z dnia 16 maja 2016 r. oświadczył, że nie złożył zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Dopuszczalność skargi J. P. uzależniona jest od dochowania trybu zaskarżenia wskazanego w przepisach art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) stanowiącego, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (...). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie – w zw. z przepisem art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz.
23) stanowiącego z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący wezwany do wykazania zachowania trybu zaskarżenia, czyli wniesienia zażalenia poprzedzającego skargę – wskazał wprost, że trybu tego nie dochował.
Wobec powyższego zachodzi podstawa do odrzucenia skargi J. P. na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej, o czym orzeczono w pkt I sentencji.
W pkt II sentencji orzeczono na podstawie przepisu art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.