Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 marca 2024 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w zakresie wydania zaświadczenia na wniosek z dnia 6 lutego 2021 r. w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W skardze przyznał przy tym, że organ wydał w tej sprawie postanowienie nr 10/2021, ale w ocenie skarżącego, czynność ta nie mogła zostać oceniona jako: "spełniająca konstytutywnych wymagań dla załatwienia wniosku zgodnie z judykaturą".
W odpowiedzi pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. W uzasadnieniu wskazał, że sprawa wskazanego w skardze postanowienia nr 10/21 z dnia 11 lutego 2021 r. została rozstrzygnięta postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 czerwca 2021 r., III SA/Kr 483/21 oraz III SAB/Kr 31/21, w których skargi zostały odrzucone.
Po doręczeniu skarżącemu odpowiedzi na skargę – pismem z 28 kwietnia 2024 r. skarżący podtrzymał swoje żądania – wnosząc o wyłączenie sprawy "do odrębnego postępowania".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga została odrzucona ponieważ niedopuszczalne jest zaskarżanie do sądu administracyjnego bezczynności organu po dacie zakończenia postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm. dalej "p.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.".
Rację miał też pełnomocnik organu, że sprawa wniosku z 6 lutego 2021 r. została nie tylko rozstrzygnięta ww. postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 11 lutego 2021 r. nr 10/2021, ale na dodatek w sprawie dwukrotnie orzekał (przed wniesieniem skargi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który postanowieniami z 14 czerwca 2021 r., III SA/Kr 483/21 i III SAB/Kr 31/21 – skargi odrzucił.
Postanowienia te uprawomocniły się ponieważ skarżący nie wniósł skargi kasacyjnej. Domaganie się więc powtórnego rozpatrzenia sprawy czy też uzupełnienia orzeczenia lub wyłączenia do odrębnego rozpoznania było niedopuszczalne.
Z tych to powodów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.