Uzasadnienie
Skarżący K. J. w dniu 17 marca 2022 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w wykonaniu wyroku z dnia 23 lipca 2019 roku sygn. akt III SA/Kr 447/19 i w załatwieniu sprawy wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy.
Analiza akt sprawy wskazuje, że skarżący wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem z dnia 13 listopada 2018 r. o ponowne ustalenie wysokości należnego mu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane w czasie służby w Policji urlopy wypoczynkowe.
Decyzją nr [...] z 11 stycznia 2019 r. Komendanta Powiatowego Policji, utrzymaną w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z 5 kwietnia 2019 r. odmówiono skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Decyzje organów obu instancji zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lipca 2019 roku sygn. akt. III SA/Kr 447/19.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Komendant Powiatowy Policji wydał 19 października 2021 r. decyzję nr [...], w której ponownie odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe. Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z 8 grudnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W dniu 18 grudnia 2021 r. K. J. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, gdzie oczekuje ona na rozpatrzenie pod sygn. akt III SA/Kr 33/22.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podał, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpoznawanej sprawie skarżący 17 marca 2022 r. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Z akt sprawy wynika jednak, że w następstwie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lipca 2019 roku sygn. akt. III SA/Kr 447/19, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Komendant Powiatowy Policji wydał 19 października 2021 r. decyzję nr [...], w której ponownie odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe. Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z 8 grudnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została zaskarżona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a sprawa oczekuje ona na rozpatrzenie pod sygn. akt III SA/Kr 33/22.
Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postepowania administracyjnego, zakończonego decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji decyzją nr [...] z 8 grudnia 2021 r.
Należy podkreślić, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność organu po wydaniu decyzji ostatecznej z 8 grudnia 2021 r., a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.