Uzasadnienie
S. G. w dniu 6 kwietnia 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej wskazując jako podstawę prawną art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że pismem z dnia 2.07.2009r. zwrócił się do RWKL o wyłączenie od rozpoznania sprawy: 1. kpt A. B., 2. ppłk W. L., 3. ppłk P. G., wobec których prowadzone było śledztwo, co było poprzedzone wniesionym przez skarżącego prywatnym aktem oskarżenia, gdyż w orzeczeniu RWKL nr [...] z dnia [...] 2006r. poświadczyli nieprawdę, zniesławiając skarżącego. Przedmiotowe orzeczenie przeczyło wynikom przeprowadzonych badań lekarskich, co potwierdził Ordynator Oddziału [...] Szpitala Klinicznego ppłk D. S. W/w osoby pozbawiły skarżącego prawa do odwołania, gdyż wiedziały, że WSA w Krakowie medycznie nie będzie weryfikował wydanego przez nich orzeczenia, stąd też faktycznie został pozbawiony prawa do odwołania od nieprawdziwego orzeczenia lekarskiego.
Złożył także wniosek o:
- - wyłączenie z orzekania o stanie zdrowia przez ppłk D. S., który, jak sam oświadczył, zniszczył dokumentację i niewykluczone, że będzie ją niszczył w przyszłości,
- - nie zlecanie badań w [...] Szpitalu Klinicznym, gdyż Komendant tego szpitala nie chciał udostępnić dokumentacji medycznej ze skarżącym związanej, a gdy Naczelny Lekarz Wojskowy wydał rozkaz udostępnienia jej, nie zadbał o to, aby ją zabezpieczono, wskutek czego została ona bezprawnie zniszczona.
Powyższych wniosków nie rozpoznano, a ppłk W. L. był członkiem Komisji, która wydała zaskarżone przez skarżącego postanowienie nr [...] z dnia [...] 2010r.
Do skargi S. G. załączył zażalenie na bezczynność RWKL skierowane do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 6.04.2010r.
W odpowiedzi na skargę RWKL wniosła o jej odrzucenie lub o umorzenie postępowania. Podniosła, że w dniu 15 kwietnia 2010 r. przedmiotowy wniosek (zatytułowany jako uzupełnienie odwołania z dnia 2.07.09 r.) został rozpatrzony i wydano postanowienie nr [...], w którym odmówiono wyłączenia ppłk rez. lek. W. L. udziału w postępowaniu zakończonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2010 r.
RWKL podniosła również, iż skarga do WSA została złożona przed wyczerpaniem środków zaskarżenia, o których mowa w art. 37 kpa. S. G. w dniu 6 kwietnia 2010 r. złożył jednocześnie ze skargą do sądu, zażalenie do CWKL na bezczynność RWKL. Brak wyczerpania środków zaskarżenia w ocenie organu stanowi podstawę do odrzucenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; (...);
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Powyższa regulacja wskazuje, że samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Należy tez zauważyć, że brak wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a., ma miejsce również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ.
W sprawie skarżący jednocześnie z wniesieniem skargi na bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, złożył zażalenie do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, czego nie można uznać za wyczerpanie środków zaskarżenia w myśl art. 52 p.p.s.a.
Zgodnie treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi.
Skarga S. G. na bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej podlega odrzuceniu, gdyż skarżący nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia, w postaci zażalenia do CWKL. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.