Uzasadnienie
Skarżący K. J. pismem z dnia 17 marca 2022 r. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z 21 listopada 2021 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Policji z 24 października 2016 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że skarżący złożył za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji wniosek z 21 listopada 2021 r., zatytułowany "Skarga o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego przełożonego ds. osobowych Policji", w której na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. zaskarżył w całości orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji z 24 października 2016 r. nr [...]. Komendant Powiatowy Policji uznając przesłane pismo za skargę, przekazał je wraz ze swoją odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 24 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po analizie treści przekazanego pisma – skargi, w dniu 28 stycznia 2022 r., zwrócił sprawę do Komendanta Powiatowego Policji celem podjęcia stosownych czynności w sprawie. Organ ten przekazał pismo zgodnie z właściwością do Komendanta Wojewódzkiego Policji celem załatwienia (8 luty 2022 r. data na prezentacie).
Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 4 marca 2022 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia KPP nr [...]. Niniejsze postanowienie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 7 marca 2022 r.
W konsekwencji powyższego organ podniósł, że wydając postanowienie z dnia 4 marca 2022 r., prawidłowo i w ustawowym terminie rozpoznał wniosek skarżącego z dnia 21 listopada 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W przedmiotowej sprawie pismem z dnia 17 marca 2022 r. K. J. złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z 21 listopada 2021 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Policji z 24 października 2016 r. nr [...]. Z akt sprawy wynika jednak, że po przekazaniu według właściwości przez Komendanta Powiatowego Policji przedmiotowego wniosku skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji w ustawowym terminie, postanowieniem z dnia 4 marca 2022 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia KPP. Niniejsze postanowienie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 7 marca 2022 r.
Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.