Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 listopada 2009 r. K. J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem o przyznanie dopłaty do wypoczynku.
W odpowiedzi Komendant Powiatowy Policji pismem z dnia 3 grudnia 2009 r. poinformował K. J., iż jego wniosek o przyznanie dopłaty do wypoczynku nie może zostać zrealizowany. Organ wyjaśnił, iż K. J. został zwolniony ze służby z dniem 30 kwietnia 2005 r. i stosując się do wymogów obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. miał dwie możliwości: wykorzystać urlop wypoczynkowy w wymiarze 14 dni kalendarzowych i pobrać świadczenie, bądź pobrać równoważnik za niewykorzystany urlop i nie skorzystać z dopłaty. Komendant Powiatowy Policji wskazał, że ponieważ K. J. skorzystał z drugiego rozwiązania, tj. naliczenie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop – w świetle obowiązującego prawa – brak było podstaw do naliczenia równoważnika. Organ stwierdził również, iż powoływany przez K. J. przepis rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 grudnia 2008r. wszedł w życie z dniem 31 grudnia 2008r., a zatem do tego dnia obowiązywały poprzednie przepisy.
Pismem z dnia 3 stycznia 2010 r. K. J. wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji. K. J. stwierdził, iż złożony przez niego wniosek o wypłatę świadczenia jest żądaniem do podjęcia czynności przez organ administracji państwa, co jest jednoznaczne ze wszczęciem postępowania administracyjnego, które winno się zakończyć stosownym aktem administracyjnym w przedmiocie odmowy wypłaty, z uwzględnieniem podstaw prawnych i okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku. Jego zdaniem, Komendant Powiatowy Policji winien był wydać polecenie wypłaty świadczenia lub wydać postanowienie o odmowie wypłaty, na które przysługuje zażalenie, tymczasem pozostał w bezczynności.
Pismem z dnia 14 stycznia 2010r. Komendant Wojewódzki Policji poinformował K. J. o braku podstaw do uwzględnienia jego zażalenia. Zdaniem organu, Komendanta Powiatowy Policji pismem z dnia 3 grudnia 2009 r. udzielił K. J. wyczerpujących odpowiedzi na przedstawione przez niego wątpliwości. Ponadto Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, iż dopłata do wypoczynku, a w szczególności czynności związane z jej wypłatą nie są realizowane w oparciu o Kodeks postępowania administracyjnego. Złożony przez K. J. wniosek nie wszczął więc postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem organu, nie ma również możliwości zakończenia takiego postępowania decyzją administracyjną lub postanowieniem, a od odmowy wypłaty świadczenia nie przysługują środki odwoławcze. Organ wskazał również, iż zgodnie z ustawą o Policji rozpatrzenie sprawy w formie decyzji administracyjnej następuje wyłącznie w sprawach dotyczących przydziału i opróżnienia mieszkania oraz równoważników za remont lokalu, brak lokalu i pomocy finansowej.
Pismem z dnia 22 stycznia 2010r. K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji. Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę (sygn. akt I SAB/Kr 5/10) argumentując, że "ani ustawa o Policji, ani wykonawcze rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz. U. Nr 23, poz. 236) nie przewidują rozstrzygania spraw socjalnych i bytowych policjantów w jakiejkolwiek formie administracyjnej. Zdaniem Sądu, nie można uznać, że wypłata tych świadczeń jest czynnością materialno-techniczną, na co wskazuje skarżący".
Pismem z dnia 11 kwietnia 2012 r. K. J. wniósł do WSA w Krakowie skargę na nie rozpatrzenie w ustawowym terminie zażalenia na nie rozpatrzenie jego wniosku wniesionego do Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie dofinansowania do wypoczynku funkcjonariusza Policji za rok 2005 w zw. ze zwolnieniem ze służby w Policji i przejściem w stan spoczynku. W zadnieniu skargi K. J. podniósł, że wniósł do Komendanta Powiatowego Policji żądanie dokonania czynności materialno – technicznej. Pomimo wniesienia żądania – które spotkało się z bezczynnością organu i wniesienia zażalenia sprawa nie została zakończona wydaniem rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami prawa. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. W skardze domagał się stwierdzenia, że skarżony organ naruszył przepisy procesowe oraz zobowiązania organu do niezwłocznego i zgodnego z prawem zakończenia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości Sądu Administracyjnego.
Ustosunkowując się do argumentów organu podniesionych w odpowiedzi na skargę, K. J. w piśmie z dnia 16 maja 2012 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Podkreślić należy, że prawomocnym postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę (sygn. akt I SAB/Kr 5/10 (orzeczenie dostępne na stronie internetowej: http//www.nsa.gov.pl)) K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w zakresie wydania rozstrzygnięcia o przyznaniu dopłaty do wypoczynku, uznając że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni to stanowisko podziela i przyjmuje za własne.
Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres ten został określony w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.:
"Art. 3. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
§ 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach."
Mając na względzie treść wyżej przytoczonego art. 3 § 2 p.p.s.a. Sąd zwraca uwagę, że punkt 8 § 2 art. 3 p.p.s.a. wymienia skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Wobec powyższego, istotą sprawy jest zatem ocena, czy na organie, tj. na Komendancie Wojewódzkim Policji w skutek wniesienia zażalenie ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy skarga do sądu administracyjnego lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zdaniem Sądu, żaden z wyżej wymienionych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela bowiem stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w uchwale z dnia 25 stycznia 1995r., sygn. akt W 14/94 (Dz. U. nr 14, poz. 67). W uchwale tej Trybunał Konstytucyjny dokonał podziału uprawnień policjanta związanych z jego służbą na: 1) grupę uprawnień o charakterze administracyjnoprawnym, załatwianych w formie decyzji administracyjnych podlegających kontroli sądu administracyjnego, oraz 2) uprawnienia, które korzystają z ochrony sądu powszechnego. Ustawa o Policji wielokrotnie ustala formę decyzji dla załatwienia określonych spraw (art. 32, 39, 41, 42, 45, 90, 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4).
W konsekwencji użycie terminu "decyzja" w ustawie o Policji nie jest przypadkowe, czyli ma istotne znaczenie regulacyjne. Sąd nadto stwierdza, że ani ustawa o Policji, ani wykonawcze rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz. U. Nr 23, poz. 236) nie przewidują rozstrzygania spraw socjalnych i bytowych policjantów w jakiejkolwiek formie administracyjnej. Zdaniem Sądu, nie można uznać, że wypłata tych świadczeń jest czynnością materialno-techniczną, na co wskazuje skarżący.
W ocenie Sądu, skarżony organ – Komendant Wojewódzki Policji – nie jest w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie wniosku złożonego przez skarżącego w przedmiocie przyznania świadczenia socjalnego, a zatem nie można mówić o bezczynności organu administracji publicznej.
Reasumując, skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego w należało odrzucić, uznając, że zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność tego organu nie mieści się w granicach przepisu art. 3 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy, a tym samym, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł jak w sentencji.