Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 lutego 2016 r. nr [...] w wykonaniu zarządzenia przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej z dnia 23 lutego 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał według właściwości wniosek J. J. z dnia 16 lutego 2016 r. o przyznanie prawa pomocy, w sprawie sygn. akt III SAB/Kr 32/14 ([...]). Z informacji zawartych w tym wniosku wynikało, że skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w związku z zamiarem sporządzenia i wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia NSA z 25 marca 2015 r. sygn. akt I OPP 26/15.
Z uwagi na fakt, że niezachowanie przez skarżącego warunków formalnych uniemożliwiało nadanie dalszego biegu wnioskowi wezwano skarżącego o wypełnienie i podpisania przesyłanego urzędowego formularza wniosku PPF zgodnego z aktualnie obowiązującym wzorem. Jednocześnie poproszono skarżącego o wyjaśnienie w jaki sposób przy deklarowanym braku dochodów jest w stanie prowadzić jednoosobowe gospodarstwo domowe? Jak kształtuje się obecnie wysokość miesięcznych obciążeń gospodarstwa domowego na opłaty za prąd, gaz, dostawę wody, wywóz nieczystości, telefony, RTV, leki i przedłożenie na tę okoliczność kopii stosownych rachunków albo pokwitowań z ostatniego miesiąca albo za ostatni okres rozliczeniowy. Jeśli występują problemy z terminowym regulowaniem tych należności przedłożenie kopii stosownych monitów, wezwań o zapłatę, nakazów, wyroków zasądzających etc.
Pouczono także skarżącego, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej.
Skarżący złożył w zakreślonym terminie na obowiązującym wzorze formularza PPF wniosek o prawo pomocy. Domaga się w nim zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Zmodyfikował jednak przedmiot zaskarżenia informując, że skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zamierza objąć "Postanowienie sygn. akt III SAB/Kr 33/14 z 26 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie"
Opisując swoją sytuacją deklaruje, brak osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, powiada że nie posiada żadnego majątku. Przy dochodach czyni adnotację o treści "z pomocy społecznej – nie posiadam". Uzasadnienie swoich starań ogranicza do obszernej prezentacji własnych przemyśleń ujętych w logicznie niespójne wywody.
Skarżący nie udzielił odpowiedzi o które był proszony, poprzestając na gołosłownej wzmiance jakoby utrzymywał się "z żebrania u osób życzliwych". Do wniosku dołączył decyzje o wsparciu udzielonym mu przez właściwy miejscowo ośrodek pomocy społecznej w roku 2005 r. i 2011 r.
Z urzędu stwierdza się, że na przestrzeni ostatnich kilku miesięcy skarżący wielokrotnie wnosił o prawo pomocy w rozmaitych sprawach. W informacji o przedmiocie zaskarżenia zazwyczaj obecnie podaje, iż zamierza składać skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Swoją sytuacją materialną przedstawia zaś w sposób tak niekompletny jak wyżej opisany. Nie wykonuje także kierowanych do niego wezwań mimo, iż wie że niekorzystne dla skarżącego rozstrzygnięcia powodowane są nieprzekonywującym zaprezentowaniem przez skarżącego własnej sytuacji majątkowej. Zna bowiem treść choćby postanowień tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie prowadzonej do sygn. akt III SAB/Kr 21/13.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie strony zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne", a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący, bo generalnie ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r. FZ 165/04).
W realiach niniejszej sprawy oświadczenie zawarte we wniosku wzbudzało wątpliwości i było niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony. Ta jednak nie udzieliła dodatkowych wyjaśnień o które była proszona. Za dalece niewystarczające należy uznać gołosłowne twierdzenia skarżącego na temat podstaw i źródeł jego utrzymania. Podobnie rzecz się przedstawia gdy chodzi o pochodzące sprzed kilku lat jednostkowe decyzje organów pomocy społecznej, które posiadają co najwyżej walor wyłącznie historyczny. To powoduje, że przyznanie stronie w takich warunkach prawa pomocy nie znajduje dla siebie wystarczających podstaw. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć trzeba, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan. NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan.
NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05). Równocześnie skarżący powinien sobie uzmysłowić, że niedostosowanie się do wezwania o którym mowa w art. 255 ppsa należy interpretować na niekorzyść wnioskodawcy (por. postan. NSA z 12 stycznia 2006 r. II OZ 1405/05).
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 i art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.