Uzasadnienie
W dniu 25 listopada 2015 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniami z 19 lutego 2016 r. a następnie z 8 marca 2016 r. nakazano przedstawienie akt referendarzowi celem rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z uwagi na fakt, że niezachowanie przez skarżącego warunków formalnych uniemożliwiało nadanie dalszego biegu wnioskowi wezwano skarżącego o wypełnienie i podpisania przesyłanego urzędowego formularza wniosku PPF zgodnego z aktualnie obowiązującym wzorem. Skarżący złożył w zakreślonym terminie na obowiązującym wzorze formularza PPF wniosek o prawo pomocy. Domaga się w nim zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego informując, że skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zamierza objąć pismo "Pismo sygn. akt III SAB/Kr 33/14 z 29 października 2015 r."
Z urzędu stwierdza się, że na karcie 136 akt zalega opatrzone datą 29 października 2015 r. pismo kierowane do skarżącego z informacją m.in. o tym, że sprawa niniejsza została prawomocnie zakończona i skierowana do archiwum.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne.
W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją.
Po pierwsze, w myśl art. 243 §1 zd. 1 ppsa prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Postępowanie w niniejszej sprawie nie toczy się, ponieważ zostało prawomocnie zakończone.
Po drugie, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 285a §1 ppsa). Wnioskodawca deklaruje zamiar złożenia takiej skargi ale jej przedmiotem zamierza uczynić pismo informujące go m.in. o tym, że sprawa niniejsza została prawomocnie zakończona i skierowana do archiwum.
Z uwagi na przytoczone okoliczności rozpoznanie wniosku strony o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego jest więc zbędne a w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.