Uzasadnienie
B. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie datowaną na 17 maja 2011r. skargę na bezczynność Burmistrza A przywołując jako podstawę prawną skargi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 4.1 ustawy z dnia 24 czerwca 2010 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi. W skardze wniósł o wyznaczenie Burmistrzowi dodatkowego terminu na załatwienie sprawy oraz o zarządzenie wyjaśnienia przyczyn nie załatwienia sprawy w terminie.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 104 kpa.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że w przeciągu tygodnia od daty powodzi jego żona złożyła zawiadomienie, że gospodarstwo rolne ucierpiało w skutek tego kataklizmu. Wskazał, że Burmistrz wydał zaświadczenie stwierdzające, że w gospodarstwie skarżącego ucierpiały budynki. Zdaniem skarżącego, zaświadczenie wydano bez zapoznania się ze stanem gospodarstwa, brak było też gminnej komisji ds. szacowania szkód.
Następnie złożono ustny wniosek dnia 12 lipca 2010r. W odpowiedzi organ odmówił pomocy ze względu na wytyczne Wojewody pismem z dnia 21 lipca 2010r.
Pismem z dnia 3 stycznia 2011r. Burmistrz A poinformował M. K. o wątpliwościach związanych z wypłatą pomocy.
Dnia 31 marca 2011r. skarżący złożył zażalenie do Wojewody na niewydanie decyzji w terminie na podstawie art. 37 § 1 kpa. Zarzucił również naruszenie art. 104 kpa.
Pismem z dnia 18 kwietnia 2011 r. Urząd Wojewódzki poinformował skarżącego, że ustawa z dnia 24 czerwca 2010r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z maja i czerwca 2010r. wyłącza stosowanie art. 37 kpa dotyczącego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie i pouczył skarżącego o prawie zaskarżenia bezczynności organu bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz A wyjaśnił, że w dniu 12 lipca 2010r. w Urzędzie Miejskim w A M. K. złożyła płytę CD ze zdjęciami obrazującymi uszkodzenia jej budynku mieszkalnego położonego w B nr [...]. Gminna komisja ds. szacowania szkód popowodziowych nie została wysłana pod wskazany adres, ponieważ w okresie bezpośrednio następującym po powodzi z dnia 3-4 czerwca 2010r. do Urzędu Miejskiego w A nie wpłynął wniosek dotyczący szkód w tym budynku mieszkalnym.
W dniu 14 czerwca 2010r. w Urzędzie Miejskim w A spisana została notatka służbowa na okoliczność wystąpienia szkód w gruntach ornych będących własnością M. K., jednakże nie dokonała ona zgłoszenia szkód w budynku mieszkalnym. Jako datę zgłoszenia szkód organ przyjął datę 12 lipca 2010r., kiedy to M. K. do Urzędu dostarczyła płytę ze zdjęciami obrazującymi szkody powstałe w budynku mieszkalnym. Z załączonych fotografii nie wynikało jednakże, iż szkody te wynikają z zalania wodami powodziowymi, o czym świadczyły zacieki na suficie.
W związku z bardzo późnym zgłoszeniem szkód popowodziowych, jak również biorąc pod uwagę termin dokonania zgłoszenia szkód w uprawach rolnych powzięto wątpliwości, co do faktu zaistnienia szkód popowodziowych w budynku mieszkalnym. Wątpliwości te potwierdza także fakt, iż pracownicy Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w A tuż po opadnięciu wód powodziowych rozpoczęli wizytację w terenie, odwiedzając każdy z zalanych budynków mieszkalnych (sugerując się także zgłoszeniami sąsiadów itp.). Jednakże o wystąpieniu szkód w budynku mieszkalnym, będącym własnością M. i B. K., pracownicy ci nie zostali poinformowani.
Zgodnie z pismem Urzędu Wojewódzkiego, Wydział Polityki Społecznej z dnia 14 lipca 2010r. znak: [...], ostateczny termin przekazania wniosków do Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego wyznaczono na dzień 19 lipca 2010r.
Jako jeden z załączników do skargi B. K. załączył stanowisko Towarzystwa Ubezpieczeń Wzajemnych, które podaje datę powstania szkody 30.05.2010 r., a powódź na terenie Gminy A miała miejsce 3-4.06.2010r.
W trakcie rozprawy dniu 25 sierpnia 2011 r. pełnomocnik organu oświadczył, że do dnia rozprawy organ nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie wnioskowanej pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej p.p.s.a., skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna w sprawach o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. oraz w innych sprawach jeżeli ustawa szczególna tak stanowi (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Do sądu administracyjnego, można zatem, w braku szczególnych uregulowań, zaskarżyć bezczynność organu, która dotyczy podjęcia decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), przy czym przez bezczynność w tym zakresie rozumie się niezałatwienie sprawy przez wydanie decyzji w określonym terminie.
W sprawie skarga dotyczyła bezczynności organu w postaci nie wydania decyzji w przedmiocie wnioskowanego przez skarżącego zasiłku celowego w związku ze skutkami powodzi w 2010 r.
W sprawach związanych z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r. stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 2010 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r. (Dz. U. z 2010 r., nr 123, poz. 835 ze zm.).
Organy administracji publicznej są obowiązane załatwiać sprawy związane z usuwaniem skutków powodzi w pierwszej kolejności i bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 4 ust. 1 ustawy).
W przypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w ust. 1, stronie służy skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Przepisu art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, z późn. Zm.) nie stosuje się (art. 4 ust. 2 ustawy).
W przypadku stwierdzenia bezczynności organu sąd administracyjny może wymierzyć temu organowi grzywnę. Grzywnę wymierza się do wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (art. 4 ust. 3 ustawy).
Jak przyznał organ w odpowiedzi na skargę i co wynika z przedłożonej dokumentacji jako datę zgłoszenia szkód związanych z powodzią przyjęto dzień 12 lipca 2010 r. Jednakże do dnia wyroku organ nie wydał w tej sprawie żadnego rozstrzygnięcia z naruszeniem terminu określonego w art. 4 ust. 1 ustawy.
Z tego obowiązku nie zwalniało organu powzięcie wątpliwości co do przyczyn i daty powstania szkód stanowiących podstawę wnioskowanego świadczenia, ponieważ okoliczności te winny zostać ewentualnie rozważone w zakresie ustaleń stanu faktycznego w uzasadnieniu decyzji przyznającej lub odmawiającej przyznania świadczenia. Należy przy tym zaznaczyć, że wyrok niniejszy tej kwestii nie przesądza.
W konsekwencji powyższego, Sąd skargę na bezczynność organu uwzględniając, na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązał organ do wydania decyzji w terminie 1 miesiąca stosownego rozstrzygnięcia. Termin ten liczy się od dnia doręczenia akt organowi które zostaną zwrócone organowi po uprawomocnieniu się wyroku (art. 286 p.p.s.a.).