Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 maja 2010r. S. F. i R. F. wnieśli skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący zarzucili Kolegium, iż nierozpoznało ich zażalenia na niewydanie w terminie przez Burmistrza decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego.
Pismami z dnia 18 listopada 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał skarżących do wykazania, że poprzedzili skargę pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwania zostały przesłane na wskazany przez S. F. i R. F. adres, jednak mimo dwukrotnego awizowania (w dniach 22 i 30 listopada 2010r.) skarżący ich nie odebrali i nie udzielili na nie odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.:
"Art.
52. § 1. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
§ 2. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
§ 3. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
§ 4. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania."
W przypadku skarg na bezczynność organu, polegającą na niezajęciu przez organ administracji stanowiska w sprawie w przypisanej prawem formie, np. decyzji czy postanowienia, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej k.p.a.:
"Art.
- 37. § 1. Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia."
Zastosowanie tego środka możliwe jest tylko wówczas, gdy nad organem pozostającym w bezczynności jest organ administracji publicznej wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. W stosunku do samorządowych kolegiów odwoławczych k.p.a. nie przewiduje jednak takiego organu.
Art. 52 § 3 p.p.s.a. nakazuje, by w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, wezwać organ administracji na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Przepis ten odnosi się jednak tylko do czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. W niniejszej sprawie sięgnąć zatem należy do treści § 4 art. 52 p.p.s.a., który ma zastosowanie do wszystkich innych aktów, nie wymienionych w paragrafach poprzedzających, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Zgodnie z tym przepisem przed wniesieniem skargi do sądu należy wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżący nie poprzedzili skargi wezwaniem organu do usunięcie naruszenia prawa jak wymaga tego w/w przepis prawa. Brak w nich bowiem jakiegokolwiek dokumentu, który mógłby zostać uznany za takie wezwanie. Wysłane przez Sąd pisma o wykazanie, że skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, pozostały bez odpowiedzi – pomimo dwukrotnego awizowania skarżący ich nie odebrali.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż skarżący nie wyczerpali przysługujących im środków zaskarżenia, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił jako niedopuszczalną.