Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji.
Pismem z dnia 1 czerwca 2012 r. (data nadania 2 czerwca 2012 r.) K. J. złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r. Jako podstawę wznowienia wskazał przepis art. 273 §2 ppsa podając, iż dnia 30 kwietnia 2012 r. otrzymał drogą elektroniczną informację o Wyroku Sądu Najwyższego-Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 września 1991 r. (I PRN 39/91).
Dodał, że wobec daty uzyskania i zapoznania się z powyższym wyrokiem Sądu Najwyższego istniejącym w dacie orzekania przez WSA, nie miał możliwości przedstawienia go w postępowaniu jako dowodu słuszności dochodzenia uprawnienia w postępowaniu administracyjnym. Wskazał, że uwzględnienie w/w wyroku przez sąd administracyjny miałoby wpływ na wynik orzeczenia sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
Stosownie zaś do treści art. 280 w/w ustawy, Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Jeśli chodzi o podstawę wznowienia postępowania, skarżący powołał się na art. 273§2 ppsa, zgodnie z którym "można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu". Jak wyżej wskazano podał skarżący, że wobec daty uzyskania i zapoznania się z wyrokiem Sądu Najwyższego (I PRN 39/91) t.j. dnia 30 kwietnia 2012 r., istniejącym w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał możliwości przedstawienia tego wyroku jako dowodu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a uwzględnienie wyroku miałoby wpływ na orzeczenie sądu administracyjnego.
Art. 273 §2 ppsa statuuje zasadę wznowienia postępowania na podstawie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać. Dowody te zatem muszą istnieć w dniu wydania orzeczenia sądowego, którego weryfikacji domaga się strona.
Rzecz jednak w tym, że ani wyrok Trybunału Konstytucyjnego, ani odmienna niż przyjęta w prawomocnym wyroku interpretacja przepisów prawa – choćby była zawarta w uchwale NSA – nie jest okolicznością faktyczną, ani środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 §2 (por. post. NSA z dnia 12 czerwca 2006 r. I GSK 254/06 niepubl.) i post. NSA z dnia 7 kwietnia 2006 r., II OSK 689/05 (LEX nr 209431)). Tym samym wskazany przez skarżącego wyrok nie stanowi ustawowej podstawy wznowienia.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 280 §1 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienie.