Uzasadnienie
S. L. pismem z 15 stycznia 2018 r. (po złożeniu ponaglenia) złożył skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji odmawiającej zapomogi. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że odwołanie i ponaglenie wniósł za pośrednictwem ePUAP domagając się doręczania również za pośrednictwem ePUAP.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rektora wniósł o oddalenie skargi wskazując, że po wniesieniu odwołania pismem z 1 grudnia 2017 r., Rektor wydał 20 grudnia 2017 r. decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Dziekana w przedmiocie odmowy przyznania zapomogi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Organ nadal pozostawał bezczynny ponieważ nie doręczył wydanej przez Rektora w sprawie decyzji zgodnie z art. 391ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.). Podjęta przez Rektora próba doręczenia decyzji w sposób tradycyjny tj. pocztą w sytuacji, gdy adresat żądał doręczenia w formie elektronicznej, spowodowało, że wobec nieodebrania przesyłki, organ nie mógł powołać się na fikcję doręczenia (podwójne awizowana przesyłka) wynikającą z art. 44§4 k.p.a.
Z akt przedstawionych przez organ wynikało, że skarżący złożył wniosek o zapomogę wyraźnie zaznaczając, że prosi o doręczenia przez ePUAP (k.229 akt administracyjnych). Zgodnie z oświadczeniem samego skarżącego, decyzja Dziekana została doręczona mu przez ePUAP. Odwołanie zostało złożone za pośrednictwem skrzynki ePUAP (k. 6 i 8 akt sądowych) i w odwołaniu tym (a następnie w ponagleniu) skarżący zażądał doręczenia na swoją elektroniczną skrzynkę – wskazując jej adres (k.[...] akt administracyjnych). Zgodnie więc z ww. art. 391§1 pkt 1 i 2 k.p.a. organ miał obowiązek doręczać pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2016 r. poz. 1030 i 1579).
Zdaniem Sądu, organ nie ma możliwości odstąpienia od wskazanego przez stronę doręczenia drogą elektroniczną, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę w art. 391 § 1 sformułowania "doręczenie następuje" (por. podobny pogląd Anna Golęba, uwagi do art. 391 k.p.a. [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. pod red. Hanny Knysiak-Molczyk, Warszawa, 2015). Wprawdzie w judykaturze akceptuje się doręczanie pism tradycyjnie, ale tylko w sytuacjach gdy adresat faktycznie odbierze przesyłkę (por. wyrok WSA w Krakowie z 10 czerwca 2015 r., II SA/Kr 504/15 i powołane tam orzeczenia). Sąd zauważa również, że orzecznictwo dopuszcza doręczanie tradycyjne, ale tylko w przypadku braku skuteczności uprzedniego doręczenia elektronicznego (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., II OSK 2629/15).
Z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika, aby doręczanie elektroniczne było z jakiś przyczyn niemożliwe lub bezskuteczne. Skarżący zasadniczo składał pisma poprzez ePUAP, a więc Uniwersytet dysponował możliwościami technicznymi pozwalającymi na doręczanie pism w formie elektronicznej.
Sąd doszedł więc do wniosku, że organ nadal pozostawał bezczynny. Niemniej jednak bezczynność ta nie miała charakteru rażącego ponieważ dotyczyła jedynie ostatniej fazy tj. samego faktu doręczenia. Organ pozostawał w przekonaniu, że sprawę zakończył (decyzja została wydana 20 grudnia 2017 r. po złożeniu 1 grudnia 2017 r. – odwołania). W aktach sprawy brak jest przy tym dowodu na okoliczność, że skarżący zwrócił uwagę organowi na niewłaściwość formy doręczenia. Co więcej skarżący przyjął metodę nieodbierania awizowanych przez pocztę przesyłek, co zakłóciło komunikację miedzy stronami.
Sąd zdaje sobie sprawę, że niepełnosprawność skarżącego mogła mu utrudnić odbieranie korespondencji w urzędzie pocztowym, niemniej jednak gdyby skarżący w sposób wyraźny wskazał, że jedynie przyjęty przez uczelnię "tradycyjny" sposób doręczania powoduje, że korespondencja nie jest odbierana – sprawa zakończona byłaby dużo szybciej.
Stwierdzenie bezczynności organu nastąpiło na podstawie art. 149§1 pkt 3 i §1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi