Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 lutego 2020 r. K. J. (zwany dalej skarżącym), przesłanym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji, polegającą na niezałatwieniu jego wniosku z dnia 31 grudnia 2019 r., o udostępnienie akt sprawy.
Skargę tę poprzedził wniesieniem ponaglenia z dnia 23 lutego 2020 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że skarga powinna zostać odrzucona. Wskazał, że sprawa objęta skargą została już dwukrotnie zainicjowana przez skarżącego. W dniu 27 stycznia 2020 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającą na niezałatwieniu wniosku z dnia 31 grudnia 2019 r. o udostępnienie akt sprawy, w której organ wydał postanowienie z dnia 24 grudnia 2019 r. nr [...]. Ponownie 18 lutego 2020 r. wniósł skargę drogą elektroniczną na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie udostępnienia akt sprawy, w której wydane zostało postanowienie z dnia 24 grudnia 2019 r. nr [...]. Obie skargi zostały przesłane do WSA w Krakowie.
W sytuacji nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że nie pozostaje w bezczynności. Wskazał, że udostępnienia bądź odmowy udostępnienia akt sprawy można dokonać tylko do tych dokumentów, które są w aktach danej sprawy, jako zbiór dokumentów zgromadzonych i wytworzonych przez organ administracji, a nie jakichkolwiek dokumentów będących czy to w posiadaniu, czy w dyspozycji innego organu. Powołał się na orzecznictwo, w którym funkcjonuje pogląd, że w przypadku, gdy w aktach brak jest dokumentu, którego wydania żądała strona, organ nie jest zobowiązany do wydania postanowienia odmownego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 576/09; LEX nr 598138).
W świetle powyższego Komendant nie mógł udostępnić skarżącemu dokumentów z akt, których nie posiadał i nie miał wobec tego obowiązku wydania postanowienia o odmowie ich udostępnienia. Wobec powyższego trudno uznać, zdaniem Komendanta, iż pozostaje on w stanie bezczynności. Pismem z dnia 24 stycznia 2020 r. poinformowano bowiem skarżącego o tym stanie rzeczy.
Z urzędu Sądowi wiadomo, że wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 21/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 31 grudnia 2019 r., o udostępnienie akt sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej zwanej w skrócie – P.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
O istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna.
Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość przedmiotową i tożsamość podmiotową wydany został prawomocny wyrok (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H. Beck 2015, s. 362).
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga skarżącego z dnia 24 lutego 2020 r. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie niezałatwienia jego wniosku z dnia 31 grudnia 2019 r., o udostępnienie akt sprawy.
Sprawa bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie niezałatwienia wniosku skarżącego z dnia 31 grudnia 2019 r., o udostępnienie akt sprawy została już rozstrzygnięta wyrokiem Sądu z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 21/20.
Zarówno skarga w niniejszej sprawie, jak i w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 21/20 zostały wniesione przez ten sam podmiot – skarżącego – i posiadają ten sam przedmiot - zarzut bezczynności tego samego organu Policji – Komendanta Wojewódzkiego Policji. Obydwie skargi są zatem tożsame podmiotowo i przedmiotowo.
Ponadto, zwrócić należy uwagę, że skoro Sąd, co prawda jeszcze w nieprawomocnym wyroku z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 21/20, stwierdził, iż organ Policji nie był bezczynny w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia z dnia 31 grudnia 2019 r., bo wniosek ten odpowiednio załatwił, to twierdzenie obecnie przez skarżącego w skardze z dnia 24 lutego 2020 r., że Komendant Wojewódzki Policji nadal pozostaje w stanie bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku jest całkowicie bezzasadne. Żadne okoliczności w tym względzie nie uległy i nie mogły ulec zmianie. Zarzucana wówczas przez skarżącego w sprawie, prowadzonej pod sygn. akt III SAB/Kr 21/20 bezczynność Komendanta nie dotyczyła przecież jakiegoś etapu postępowania, który powinien być załatwiony przez kompetentny organ Policji stosownym aktem administracyjnym, np. dotyczącym wszczęcia postępowania (jeżeli przepisy wydanie takiego przewidują), a w dalszym ciągu po jego wydaniu nie doszło do merytorycznego załatwienia wniosku.
Nie była to też sytuacja związana np. z wyznaczeniem przez organ kolejnego terminu załatwienia sprawy, podejmowaniem następnie czynności dla pozoru i w efekcie powstaniem takiego stanu rzeczy – w którym organ nie załatwił sprawy. Skoro w ww. wyroku Sąd stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji nie był bezczynny w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 31 grudnia 2019 r., to ten stan działania, czy też zaniechania działania organu Policji, został już oceniony. Po dacie wyroku nie mógł więc ulec zmianie. Podkreślić należy, że w przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Skarżący nie może zatem kolejną już z kolei skargą na bezczynność tego samego organu Policji zmierzać do podważenia oceny Sądu w przedmiocie bezczynności tego samego organu Policji i w tym samym przedmiocie, wyrażonej w treści orzeczenia - nieprawomocnego jeszcze wyroku z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 21/20.
Zdaniem Sądu, zaszła zatem negatywna przesłanka uniemożliwiająca rozpoznanie tożsamej skargi skarżącego z dnia 24 lutego 2020 r. w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na tzw. zawiśnięcie sprawy (lis pendens), polegające na zakazie wszczęcia nowego postępowania pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej sprawie. Wcześniej złożona przez tę samą stronę (tu skarżącego) i w tym samym przedmiocie skarga została bowiem niewątpliwie rozpoznana merytorycznie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 222/12) wskazanym powyżej wyrokiem.
W świetle zatem treści art. 58 1 pkt 4 P.p.s.a. skarga skarżącego z dnia 5 lutego 2020 r., podlega więc odrzuceniu
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.