Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Objaśniając swoją sytuację uwidocznił brak osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek podał, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne dochody oszacował na 418 zł zasiłku okresowego z MOPS podnosząc, że został mu on przyznany na okres od stycznia do końca maja 2016 r.
Uzasadniając swoje starania odniósł się do okoliczności nurtującej go sprawy. Opisując obciążające go zobowiązania i stałe wydatki wskazał na koszty związane z utrzymaniem mieszkania 171,17 zł, koszty socjalnego blietu MPK 30 zł, egzekucje komorniczą 850 zl.
Do wniosku dołączył kopię decyzji o przyznaniu wykazanego zasiłku okresowego. Z treści tej decyzji wynika, że wedle ustaleń organów pomocy społecznej skarżący jest osoba samotnie gospodarującą, bez źródeł stałego dochodu.
Z urzędu stwierdza się, że w aktach sprawy przy skardze zalega kopia skierowania skarżącego do otrzymania pomocy żywnościowej współfinansowanego przez FEAD. W treści tego skierowania jako powody udzielenia pomocy wskazano na ubóstwo i bezrobocie skarżącego. Przy skardze zalegają również kopie decyzji przyznającej skarżącemu świadczenie w postaci gorącego posiłku oraz kopie decyzji przyznającej skarżącemu zasiłki celowe na uregulowanie opłat.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył wymagane oświadczenie które wraz z dołączonymi do wniosku i skargi kopiami dokumentów źródłowych jest wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Pewne nieścisłości należy położyć na karb nieporadności strony. Nie zmieniają one przy tym decydującego punktu widzenia. Ten zaś jest taki, że skarżący jest osoba ubogą w potocznym tego słowa znaczeniu. Nie posiada bowiem żadnego majątku a podstawę jego utrzymania stanowią niewielkie świadczenia otrzymane z pomocy społecznej. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakimi skarżący dysponuje wystarczają z trudem na opędzenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych.
Uwzględniając to wszystko, udzielono skarżącemu wnioskowanej pomocy, o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.