Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 grudnia 2022 r., K. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie wypłaty świadczeń pieniężnych w związku ze zwolnieniem ze służby w postaci "ekwiwalentów urlopowych i należności za ponad normę czynności służbowych".
Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: k.p.a.). Bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.
Tymczasem czynnością materialno-techniczną z dnia 12 maja 2005 r. został skarżącemu wypłacony ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie 2 795, 94 zł (k. 6 akt administracyjnych). Następnie skarżący wnioskiem z dnia 13 listopada 2018 r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie o ponowne ustalenie wysokości należnego ekwiwalentu pieniężnego za urlopy wypoczynkowe niewykorzystane w czasie służby w Policji. W rozpoznaniu tego żądania, organ decyzją nr 1/2019/ZSK z dnia 11 stycznia 2019 r. odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy. Decyzja ta, w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, utrzymana została w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie nr 1/EU-O/2019 z dnia 5 kwietnia 2019 r. Decyzje organów obu instancji zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lipca 2019 r. sygn. akt.
III SA/Kr 447/19. W wyniku ponownego rozpoznania tej sprawy po wyroku sądu administracyjnego, Komendant Powiatowy Policji w Krakowie wydał w dniu 19 października 2021 r. decyzję nr 15/2021/ZKS, w której ponownie odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe. Ta zaś decyzja utrzymana została w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie nr 142/EU-O/2021 z dnia 8 grudnia 2021 r. Decyzje organów obu instancji zostały uchylone nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. akt. III SA/Kr 33/22, od wyroku tego organ wniósł skargę kasacyjną.
Natomiast decyzją z dnia 27 października 2011 r., nr 58/2011 (k. 11 i n. akt administracyjnych) Komendant Powiatowy Policji w Krakowie odmówił skarżącemu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w ilości 96 godzin w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby z dniem 30 kwietnia 2005 r. Decyzją nr 3 z dnia 20 lutego 2012 r. (k. 17 i n. akt administracyjnych) Małopolski Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w części dotyczącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i uzupełnił ją o art. 33 oraz art. 108 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 372/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 20 lutego 2012 r. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 708/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie.
Opisany powyżej stan faktyczny, wskazuje że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznając, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.