Uzasadnienie
K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 2 marca 1990 r. o przydział lokalu mieszkalnego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie, zwracając uwagę, że kwestia bezczynności organu była przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej powoływana jako P.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
O istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość przedmiotową i tożsamość podmiotową wydany został prawomocny wyrok (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H. Beck2015, s. 362).
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 2 marca 1990 r. o przydział lokalu mieszkalnego.
Zauważyć jednak należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznawał już sprawę ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o przydział lokalu mieszkalnego i wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 83/16 zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 2 marca 1990 r. w terminie 30 dni, jednocześnie stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji dopuścił się bezczynności, a ta bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę.
Następnie w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Komendanta Powiatowego Policji od wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 83/16, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1895/17 uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie ustalił, że "skarżący kasacyjnie nie pozostawał w bezczynności. Organ rozpoznał wniosek z dnia 2 marca 1990 r. o przydział lokalu mieszkalnego. Bowiem z uwagi na brak lokali mieszkalnych, przeznaczonych na lokale mieszkalne dla policjantów, przyznał K. J. równoważnik pieniężny za brak lokalu".
Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny w zacytowanym wyżej wyroku definitywnie rozstrzygnął, że organ nie pozostawał w bezczynności, a wniosek skarżącego z dnia 2 marca 1990 r. o przydział lokalu został załatwiony. Zgodnie z art. 168 § 1 P.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy. Oznacza to, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prawomocny z chwilą jego wydania. Prawomocność takiego wyroku oznacza zakończenie postępowania w sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Jeszcze raz podkreślić należy, że zarówno skarga w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 83/16 (wyrok uchylony orzeczeniem NSA o sygn. akt I OSK 1895/17) jak i skarga w niniejszej sprawie zostały wniesione przez tego samego skarżącego i posiadają ten sam przedmiot zaskarżenia. Obydwie skargi są więc tożsame przedmiotowo i podmiotowo.
Skoro więc, jak wyżej podano sprawa bezczynności Komendanta Powiatowego Policji została już rozstrzygnięta wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1895/17 skarga K. J. w przedmiotowej sprawie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.