Uzasadnienie
I. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając temu organowi nierozpatrzenie odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia 30 października 2015 r. znak: [...].
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że przed wniesieniem skargi do WSA w Krakowie I. F. nie wyczerpała środków zaskarżenia przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym, tzn. nie wezwała SKO do usunięcia naruszenia prawa.
Zarządzeniem z dnia 1 czerwca 2016 r. wezwano skarżącą, by w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi przedstawiła dowód na to, że przed wniesieniem skargi na bezczynność SKO wezwała ten organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi w związku z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącej 9 czerwca 2016 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach. W zakreślonym terminie skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), w skrócie "ppsa", stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli skarga dotyczy, tak jak w niniejszej sprawie, bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 52 § 3 ppsa. W odpowiedzi na skargę Kolegium zarzuciło skarżącej, że przed wniesieniem skargi nie wezwała do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto, jak wskazano wyżej, wezwano skarżącą do przedstawienia dokumentu świadczącego o wyczerpaniu przez skarżącą środków zaskarżenia, ale skarżąca nie wykazała, że dochowała wymogu określonego w art. 52 § 3 ppsa.
W związku z powyższym należało uznać, że skarżąca nie wezwała prawidłowo SKO do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym nie wyczerpała środków zaskarżenia. Zatem przedmiotowa skarga była niedopuszczalna i należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.