Uzasadnienie
K. J., dalej "skarżący", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie nierozpoznania jego wniosku z dnia 20 lutego 2019 r. w przedmiocie sporządzenia kopii cyfrowych i udostępnienia akt administracyjnych sprawy zakończonej wydaniem postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji z 14 września 2009 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że wniosek skarżącego z dnia 20 lutego 2019 r. został rozpatrzony. Pismem z 8 marca 2019 r. przekazano go Komendantowi Powiatowemu Policji do rozpatrzenia według właściwości. O tym fakcie poinformowano skarżącego.
Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny.
Do Komendy Wojewódzkiej Policji wpłynęło pismo skarżącego z 20 lutego 2019 r., zatytułowane wniosek o sporządzenie kopii i udostępnienie akt sprawy. Skarżący domagał się sporządzenia kopii cyfrowych całości akt sprawy, w której Komendant Wojewódzki Policji wydał orzeczenie w drugiej instancji nr [...] z 14 września 2009 [...] oraz udostępnienie tych kopii akt sprawy za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.
Z uwagi na fakt, że 3 lipca 2018 r. akta przedmiotowej sprawy zostały przekazane do Komendy Powiatowej Policji, tj. miejsca właściwego do ich przechowywania (pismo Wydziału Kadr i Szkolenia KWP nr [...] z 3 lipca 2018 r., k. 14 akt adm.), 8 marca 2019 r. wniosek skarżącego z 20 lutego 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji przekazał do Komendanta Powiatowego Policji, celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością, o czym skarżący został poinformowany.
W dniu 15 mara 2019 r. skarżący wniósł do Komendanta Głównego Policji ponaglenie w trybie art. 37 K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowień. Stosownie do art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U.2018.1302) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "p.p.s.a." - sprawa, w której przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 tej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.).
Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Bezczynność organu zachodzi zatem wówczas, gdy ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a obowiązku tego organ nie wypełnia w nakazanym terminie.
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Oznacza to, że celem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania przez organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.
Skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 53 § 2b skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki formalnoprawne wniesienia skargi na bezczynność. W szczególności skarżący wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a. bowiem 15 marca 2019 r. złożył ponaglenie do Komendanta Głównego Policji (k. 31 akt administracyjnych).
Przechodząc do meritum, w ocenie Sądu złożona w rozpoznawanej sprawie skarga na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w zakresie nierozpoznania wniosku skarżącego z dnia 20 lutego 2019 r. jest nieuzasadniona.
Skarżący złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosek o sporządzenia kopii cyfrowych i udostępnienia akt administracyjnych sprawy zakończonej wydaniem postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji z 14 września 2009 r.nr [...], które znajdowały się w zasobach Komendanta Powiatowego Policji. Z akt sprawy wnika, że akta te w dniu 3 lipca 2018 r. zostały przekazane z Komendy Wojewódzkiej Policji do Komendanta Powiatowego Policji, tj. miejsca ich właściwego przechowywania (k. 14 akt administracyjnych).
Zgodnie z treścią art. 19 K.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Natomiast stosownie do treści art. 65 § 1 zd. 1 K.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie.
Tak też postąpił w niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji. Wobec faktu, że nie dysponował aktami sprawy, udostępnienia których domagał się skarżący, na podstawie obowiązujących przepisów skierował wniosek skarżącego w tym zakresie do podmiotu, u którego znajdowały się te akta. Brak jest zatem podstaw do zarzucania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udostępnienie akt, które znajdowały się u Komendanta Powiatowego Policji.
Na marginesie jedynie zaznaczyć należy, że od dnia przekazania akt sprawy Komendantowi Powiatowemu Policji, tj. od 3 lipca 2018 r. skarżący był o tym informowany pismami z 10 lipca 2018 r., 13 sierpnia 2018 r., 13 grudnia 2018 r. oraz 14 lutego 2019 r. Ponadto 4 czerwca 2018 r. na swój wniosek, otrzymał materiały zebrane przez organ II instancji.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.