Uzasadnienie
K. J. pismem z dnia 23 maja 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji "w związku z wnioskiem złożonym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie postępowania egzekucyjnego w administracji".
Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 8 marca 2014 r. K. J. zwrócił się do Naczelnika [....], "w oparciu o przepisy ustawy o egzekucji administracyjnej", o wszczęcie postępowania egzekucyjnego należności finansowych dotyczących równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Niniejsze pismo zostało przesłane według kompetencji do Komendanta Wojewódzkiego Policji, celem jego załatwienia.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Zdaniem organu skarga powinna zostać odrzucona z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać trzeba, że przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).
Rozpoznając przedmiotową sprawę stwierdzić również należy, że K. J. w chwili obecnej nie posiada uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Prawomocnym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. WSA oddalił skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r. wygaszającą z dniem 1 maja 2009 r. decyzję nr [....] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [....] 1999 r.
Treść skargi K. J. wyraźnie wskazuje, że żąda on podjęcia działań przez organ w myśl ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem egzekucji administracyjnej są obowiązki o charakterze publicznoprawnym, wynikające ze stosunków administracyjnoprawnych pozostających w zakresie rzeczowej właściwości organów państwa i organów samorządu terytorialnego, zaś wierzycielem w tym postępowaniu może być jedynie podmiot administracji publicznej lub organ (instytucja) wykonująca funkcje władcze. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej.
Skoro brak jest podstawy prawnej do wypłaty równoważnika, to nie może także być mowy o prowadzeniu postępowania egzekucyjnego w tym przedmiocie. K. J., jak już wyżej wskazano, nie był uprawniony do wszczęcia tego postępowania, w konsekwencji wniosek skarżącego nie zobowiązywał Komendanta Wojewódzkiego Policji do żadnych przewidzianych ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji działań.
Stąd też skarga K. J. na przewlekłość postępowania Komendanta Wojewódzkiego Policji podlega na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzuceniu. Nie podlega w związku tym rozważeniu kwestia zachowania trybu zaskarżenia poprzedzającego skargę, gdyż istotą rozstrzygnięcia jest okoliczność, że określony przez K. J. przedmiot skargi nie leży w zakresie kognicji sądu administracyjnego.