Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 marca 2018 r. (data stempla pocztowego) M. J. wniosła skargę na bezczynność Sądu Okręgowego Wydział [...].
W uzasadnieniu skarżąca opisała swoją sytuację majątkową i swoje sprawy toczące się przed różnymi sądami powszechnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarga została odrzucona ponieważ wojewódzkie sądy administracyjne nie rozpatrują skarg na bezczynność sądów powszechnych.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. póz. 1369 ze zm.) dalej powoływanej również jako "P.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach.
Zasadniczo więc sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów administracyjnych lub przewlekłe prowadzenie przez nie postępowań.
Sąd Okręgowy, jako sąd powszechny, jest organem wymiaru sprawiedliwości, a nie organem administracji publicznej, który wydaje decyzje, postanowienia, bądź inne akty z zakresu administracji publicznej. Jego działalność nie podlega więc kontroli sądów administracyjnych. Skarżąca nie ma zatem podstaw prawnych, aby oczekiwać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyda orzeczenie, którym oceni sprawność działania i merytoryczną zasadność wydawanych orzeczeń przez sąd powszechny.
Z powyższych względów wniesiona skarga na bezczynność jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a.