Uzasadnienie
Skarżący K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z dnia 27 kwietnia 2022 r. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji. Zarzucana bezczynność dotyczyła niezałatwienia sprawy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy, w wykonaniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 23 lipca 2019 r. (sygn. akt III SA/Kr 447/19).
W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej odrzucenia wskazując na niedopuszczalność tej skargi.
Z analizy akt sprawy wynika, że skarżący wnioskiem z dnia 13 listopada 2018 r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji o ponowne ustalenie wysokości należnego ekwiwalentu pieniężnego za urlopy wypoczynkowe niewykorzystane w czasie służby w Policji. W rozpoznaniu tego żądania, organ decyzją nr [...] z dnia 11 stycznia 2019 r. odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy. Decyzja ta, w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, utrzymana została w mocy - decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia 5 kwietnia 2019 r. Decyzje organów obu instancji zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lipca 2019 roku (sygn. akt. III SA/Kr 447/19). W wyniku ponownego rozpoznania tej sprawy po wyroku sądu administracyjnego, Komendant Powiatowy Policji wydał w dniu 19 października 2021 r. decyzję nr [...], w której ponownie odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe.
Ta zaś decyzja utrzymana została w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia 8 grudnia 2021 r. W dniu 3 stycznia 2022 r. organ przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę K. J. złożoną na ostatnio wskazaną decyzję. Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Kr 33/22 i do dnia wydania niniejszego postanowienia nie została jeszcze rozpoznana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji podlegała odrzuceniu.
Z opisanej wyżej skargi oraz przedstawionego stanu sprawy wynika, że skarżący zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji bezczynność w załatwieniu jego sprawy dotyczącej wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy, po wyroku sądu administracyjnego uchylającego uprzednio wydane w tej sprawie decyzje. Zauważyć jednak należy, iż Komendant Wojewódzki Policji ostatecznie załatwił sprawę skarżącego w przedmiocie wyżej wskazanym, wydając w dniu 8 grudnia 2021 r. decyzję nr [...]. Oceniana zaś obecnie skarga na bezczynność wniesiona została w dniu 27 kwietnia 2022 r., a zatem ponad 4 miesiące po zakończeniu powyższego postępowania administracyjnego. W związku z przedstawioną sytuacją, należy zwrócić uwagę na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19). Zgodnie z tą uchwałą, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano zarazem, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji już po wydaniu przez ten organ ostatecznej decyzji z dnia 8 grudnia 2021 r., a zatem po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie, w której zarzucał bezczynność, to sytuacja ta – stosownie do przedstawionego wyżej poglądu - stanowił przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu tej skargi. To zaś nakazywało uznać, że niniejsza skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Podstawą prawną przyjętego rozstrzygnięcia jest art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2022 r., poz. 329). Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z przyczyn innych niż wskazane w pkt 1-5a tego przepisu.