Uzasadnienie
Pismem z 28 lutego 2020 r. W. W. – W. wniosła skargę na przewlekłość postępowania Rektora Uniwersytetu w przedmiocie przyznania stypendium. W skardze wskazała, że wniosek o przyznanie stypendium został przez nią złożony osobiście 2 września 2019 r., a więc postępowanie powinno zostać zakończone 2 października 2019 r., a najpóźniej 2 listopada 2019 r. Jednakże, dopiero w dniu 29 stycznia 2020 r. otrzymała decyzję Rektora, datowaną na 26 listopada 2019 r.
Zdaniem skarżącej skarga była konieczna i uzasadniona, ponieważ organ winien niezwłocznie dostarczyć decyzję, a zwlekał z tym kilka miesięcy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podkreślając przede wszystkim, że przed złożeniem skargi – skarżąca otrzymała decyzję kończącą postępowanie. Decyzje zostały wydane 26 listopada 2019 r. zgodnie z Regulaminem ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń dla studentów (§10 ust. 9). Organ wskazał, że 26 listopada 2019 r. studenci mieli możliwość zapoznania się z treścią decyzji za pomocą wirtualnego systemu uczelni, a następnie decyzje te były wysyłane pocztą. Organ uznał swoje postępowanie za przewlekle, ale wskazał, że rozdysponowywanie środków na poszczególne rodzaje stypendiów jest procesem złożonym, skomplikowanym i bardzo czasochłonnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Skarga nie mogła być rozpatrzona ponieważ przed jej złożeniem skarżąca otrzymała decyzję w przedmiocie wnioskowanego stypendium.
Skarżąca wniosła o stwierdzenie przewlekłości postępowania podnosząc, że termin na załatwienie jej wniosku upływał najpóźniej 2 listopada 2019 r. Niemniej jednak, dla porządku należy zaznaczyć, że termin załatwienia sprawy powinien być liczony nie tyle od momentu złożenia wniosku, co zgodnie z obowiązującym na uczelni Regulaminem. Co więcej Sąd zwraca uwagę na zapewnienia organu, że z treścią wydanych w listopadzie decyzji skarżąca mogła się zapoznać za pomocą wirtualnego systemu. Sąd jednak z uwagi na formalne odrzucenie skargi, nie mógł badać tejże kwestii dokładniej.
Badanie merytoryczne skargi poprzedza bowiem analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też Sąd zobligowany jest do zbadania czy skarga w ogóle może być rozpatrywana przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).
Odrzucając skargę na przewlekłość Sąd kierował się per analogiam poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. Zgodnie z tą uchwałą: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
W związku z powyższym, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niedopuszczalną. Sąd zarządził zwrot uiszczonej opłaty od skargi na podstawie art. 222 powołanej ustawy.